Πώς να αντιμετωπίσω ψυχοσωματικά και άγχος στα 55 με ταχυπαλμία;

Υπάρχει πρόσωπο στο άμεσο περιβάλλον μου που έχει παλιότερα περάσει κατάθλιψη, αλλά σχετικά ήπια και σε λίγους μήνες έκοψε την αγωγή και ήταν αρκετά καλά. Στο σήμερα, καμιά 20αριά χρόνια μετά, μιλάει αργά, είναι αργή στις αντιδράσεις της, έχει χαοτική σκέψη, έλλειψη συγκέντρωσης. Ταυτόχρονα συχνά κάνει δεύτερες σκέψεις και φτιάχνει ολόκληρα σενάρια στο μυαλό της για πράγματα απλά. Ακόμα, στα λόγια μπορεί όλο να συμφωνεί μαζί σου και στην πράξη να κάνει τα ακριβώς αντίθετα και να μην το παραδέχεται ποτέ και μπορεί π.χ. να έχει προκύψει μεγάλος τσακωμός και διαφωνίες και την επόμενη στιγμή να σου μιλάει λες και δεν τρέχει τίποτα. Είναι όλα αυτά δείγμα κάποιας ασθένειας/διαταραχής ή είναι απλά θέμα ηλικίας σε συνδυασμό με χειριστική συμπεριφορά εκ μέρους της; Διότι αρκετές συμπεριφορές και σκέψεις μοιάζουν "παρανοϊκές" και να βιάζουν την κοινή λογική. Αν ακροθιγώς την κατευθύνεις να δει κάποιον ειδικό πάλι, αρχίζει τις κλάψες και ότι οι δικοί της την θεωρούν τρελή και κοντεύει να τρελάνει όλους τους υπόλοιπους.

Γεια σας, είμαι 16 σε κάτι μήνες μπαίνω στα 17 και έχω παρατηρήσει κάποιες συμπεριφορές μου που δεν θα τις χαρακτήριζα νορμάλ. Το έψαξα αρκετα και είδα ότι αυτά που έχω ταιριάζουν απόλυτα με την Διπολική διαταραχή. Το είπα στήν μητέρα μου να παμε να το κοιτάξουμε προληπτικά έστω, γέλασε και δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία απο τοτε της το έχω πει αρκετές φορές. Τι άλλο μπορώ να κάνω ; γιατί οσο νανε δεν μου είναι και ευκολο.

Καλησπέρα, είμαι σχετικά νέα σε ηλικία και έχω διαβάσει ότι η διπολική διαταραχή ξεκινά τις περισσότερες φορές από νωρίς, ισχύει; Επιπλέον, έχω ψάξει πολλές πληροφορίες και έχω διαβάσει αρκετά άρθρα για τα ανάλογα συμπτώματα, έχω κάνει κάποια ιντερνετικά τεστ που γνωρίζω ότι δεν είναι πάντα τόσο έμπιστα, αλλά διαπίστωσα πως ταυτιζόμουν απόλυτα με τις ερωτήσεις με τις οποίες ερχόμουν αντιμέτωπη σε αυτά τα κουίζ. Επίσης, θεωρώ σωστά τα οποία συμπτώματα διαβάζω στους ιστότοπους καθώς επιβεβαιώνουν την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σχεδόν καθημερινά. Έναε γνωστός μου πάσχει από διπολική διαταραχή αλλά έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας και επίσης δε φαίνεται η συμπεριφορά του να έχει καμία σχέση με τη δική μου. Μήπως είναι επειδή βρίσκομαι στα πρώτα στάδια; Υπάρχουν διάφορες μορφές διπολικής διαταραχής; Επισκέπτομαι ήδη έναν ψυχολόγο αλλά δε ξέρω πώς μπορεί να με βοηθήσει αλλά και πώς θα αντιδράσει η οικογένεια μου άμα μάθει κάτι τέτοιο. Πραγματικά ότι συμπτώματα έχω διαβάσει κυριολεκτικά, τα έχω. Να ανησυχώ; Ή όχι; Η αποφυγή καθημερινών υποχρεώσεων είναι σύμπτωμα; Ευχαριστώ

Έχω κάνει πάλι ερώτηση. Έχω το γιο μου με διπολική διαταραχή τύπου I. Η θεραπεία του είναι μια ένεση Abilify 400 το μήνα, σταθεροποιητής Depakine Chrono, αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά. Εδώ και 1 μήνα έχει πάρει αρκετό βάρος, πονάνε τα πόδια και είναι πρησμένα, δεν σηκώνεται από 1 κρεβάτι και μια καρέκλα, δεν έχει όρεξη για καμία δραστηριότητα. Αισθάνεται λέει διαλυμένος. Τι μπορώ να κάνω και σε τι μπορεί να οφείλεται με όλα τα παραπάνω. Ευχαριστώ.

πως μπορούμε να βοηθήσουμε κάποιο με διπολική διαταραχή όταν βρίσκετε σε κατάσταση μανίας δεν τον εχουν πιάσει ακόμα τα φάρμακα που παίρνει επίσης να σημειώσω οτι πίνει ταυτόχρονα και αλκοόλ τύπου 3 ποτηρια ουίσκι μερα παράμερα.

Το πρόβλημα έχει να κάνει με τον αδελφό μου. Είναι 30 χρονών και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς. Δεν έχει κοινωνικοποιηθεί, πέρα από το στρατιωτικό του δεν έχει πάει κάπου μόνος του, σεξουαλική ζωή δεν υπάρχει καθόλου. Δεν έχει φίλους, μιλάει πολύ άγαρμπα σε σημείο να λες ότι είναι άνθρωπος των "σπηλαίων". Δεν συμπεριφέρεται σε καμία περίπτωση σαν νέος άντρας. Από τις 5 το απόγευμα κλείνεται στο σπίτι, δεν θέλει ευθύνες, γίνεται επιθετικός, νευριάζει και ξεσπάει πολύ έντονα σαν να παθαίνει κρίση. Αυτό έχει δημιουργήσει προβλήματα προφανώς σε όλη την οικογένεια. Υπάρχει κάποια διάγνωση για μια τέτοιου είδους συμπεριφορά; Έχουμε πάρει μια διάγνωση για διπολική διαταραχή και παίρνει δύο χάπια που μάλλον είναι για το άγχος περισσότερο. Ωστόσο δεν έχει ειπωθεί και όλη η αλήθεια στον γιατρό που τον είδε. Εγώ δεν βλέπω καμιά διαφορά και καμιά προσπάθεια και από τον ίδιο να αλλάξει. Ίσα ίσα η κατάσταση χειροτερεύει. Έχει τραύματα και από την παιδική του ηλικία όπως έχω κι εγώ αλλα το παλεύω. Εκείνος όχι. Γενικά η οικογένεια δεν είναι και πολύ φυσιολογική πέρα από εμένα που έχω "ξεφύγει". Έχουν ειπωθεί βαριές κουβέντες, απειλές κλπ. Επίσης πολλές φορές συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί και κάνει κάτι ενοχλητικές κινήσεις απέναντι μου σε σημείο να μην είναι φυσιολογικό. Σαν να έχει μείνει το μυαλό του σε ηλικία 5 χρονών. Εγώ όντας 24 πλέον έχω απελπιστεί και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Όλη αυτή η κατάσταση έχει αρρωστήσει κι εμένα (άγχος, ψυχοσωματικά κλπ). Δυστυχώς δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα προς το παρόν ούτε ο προσωπικός χώρος για κάτι τέτοιο (εξ αποστάσεως συνεδρίες). Γι'αυτό πήρα το θάρρος να μιλήσω σε αυτήν την πλατφόρμα για να πάρω μια γνώμη ενός ειδικού για το τι μπορεί να συμβαίνει. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Η μητέρα διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή (εδώ και 2 χρόνια περίπου) Παίρνει την αγωγή της και γίνονται αυξομειώσεις ή αλλαγή φαρμάκων κατά καιρούς. Είναι αμίλητη, θλιμμένη, χωρίς κίνητρα. Θα γίνει ποτέ "καλά";