Πώς να αντιμετωπίσω την υπερκινητικότητα και επιθετική συμπεριφορά 22 μηνών παιδιού;

Καλησπέρα σας. Είναι απόλυτα κατανοητό το πόσο δύσκολη και πιεστική είναι η καθημερινότητα που περιγράφετε, ειδικά όταν υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθούν οι ισορροπίες και με το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας.
Στην ηλικία των 22 μηνών, τα παιδιά ανακαλύπτουν τα όρια και τον αντίκτυπο των πράξεών τους (αρχή "αιτίου-αποτελέσματος"). Το γεγονός ότι ο μικρός γελάει ενώ "χτυπάει", συνήθως σημαίνει ότι δεν αντιλαμβάνεται τον πόνο των άλλων, αλλά το βλέπει ως μια έντονη μορφή αλληλεπίδρασης που προκαλεί αντιδράσεις.
Ωστόσο, επειδή αναφέρετε έντονη παρορμητικότητα και δυσκολία στη ρύθμιση της συμπεριφοράς, ενώ υπάρχει ήδη ...ιστορικό Asperger στην οικογένεια, θα ήταν πολύ χρήσιμο:
Να γίνει μια αναπτυξιακή αξιολόγηση: Μια συνάντηση με έναν εξειδικευμένο Εργοθεραπευτή ή Αναπτυξιολόγο θα μας δείξει αν αυτή η "υπερκινητικότητα" πηγάζει από ανάγκη για αισθητηριακή εκτόνωση ή αν πρόκειται για συμπεριφορικό θέμα.
Συμβουλευτική Γονέων: Να σας δώσουμε συγκεκριμένες στρατηγικές για το πώς να θέτετε όρια την ώρα της έντασης, ώστε να προστατευτεί και ο μεγαλύτερος γιος σας.
Μην το αφήνετε να σας καταβάλλει. Με τη σωστή καθοδήγηση, η εικόνα αυτή μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά. Είμαστε στη διάθεσή σας για να συζητήσουμε από κοντά ό,τι σας απασχολεί. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Καταλαβαίνω απόλυτα πόσο απαιτητική και κουραστική μπορεί να είναι η κατάσταση που περιγράφετε. Έχετε έναν μικρό παιδί 22 μηνών με έντονη υπερκινητικότητα και παράλληλα έναν μεγαλύτερο γιο, ο οποίος ήδη δυσκολεύεται με άγχος και Asperger. Είναι απολύτως λογικό να νιώθετε πίεση και να αναζητάτε τρόπους να ηρεμήσει η καθημερινότητα στο σπίτι.

Η συμπεριφορά του μικρού — το χτύπημα, το πέταγμα αντικειμένων, το γέλιο και η αντιμετώπιση της κατάστασης σαν παιχνίδι — είναι συχνή σε αυτή την ηλικία. Τα παιδιά γύρω στα 2 δεν έχουν ακόμη αναπτύξει ενσυναίσθηση και δεν καταλαβαίνουν πραγματικά ότι μπορεί να προκαλούν πόν...ο. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν πρόθεση ούτε ότι υπάρχει κάποιο σοβαρό ζήτημα. Συνήθως πρόκειται για υπερένταση, ενθουσιασμό και ανάγκη για συνεχή κίνηση.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να μπαίνουν όρια με σταθερότητα και συνέπεια:
• Σταματήστε αμέσως το παιχνίδι και με ήρεμη αλλά σταθερή φωνή πείτε: «Δεν χτυπάμε. Πονάει».
• Απομακρύνετέ τον για λίγα δευτερόλεπτα ώστε να καταλάβει ότι το παιχνίδι σταματά όταν η συμπεριφορά γίνεται επικίνδυνη.
• Δείξτε του τι μπορεί να κάνει αντί για αυτό: να πετάει μαλακές μπάλες, να πατάει μαξιλάρια, να χτυπάει τύμπανο κ.ά. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία κατανοούν καλύτερα τι *επιτρέπεται* παρά τι *απαγορεύεται*.

Για τον μεγάλο σας γιο, που ήδη βιώνει άγχος, βοηθούν σημαντικά:
• Μια «ασφαλής ζώνη» στο σπίτι στην οποία ο μικρός δεν έχει πρόσβαση.
• Λίγα λεπτά προσωπικού χρόνου μαζί του καθημερινά.
• Ξεκάθαρη διαβεβαίωση ότι δεν φταίει για τίποτα και ότι προστατεύετε και τους δύο.

Λόγοι ανησυχίας υπάρχουν μόνο όταν το παιδί δεν ανταποκρίνεται καθόλου στα όρια, δεν έχει επαφή, δεν δείχνει ενδιαφέρον για παιχνίδι ή έχει ανεξήγητα, έντονα ξεσπάσματα. Από τα στοιχεία που περιγράφετε δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Παρ’ όλα αυτά, επειδή έχετε αυξημένο φορτίο και εύλογη ανησυχία, μπορεί να σας βοηθούσε μια συζήτηση με αναπτυξιολόγο ή παιδοψυχίατρο, καθώς και η υποστήριξη σας με συμβουλευτική από παιδοψυχολόγο και εργοθεραπευτή για τον μικρό, ώστε να λάβετε εξατομικευμένη καθοδήγηση.

Δεν είστε μόνη σε αυτό. Με μικρά, σταθερά βήματα και συνέπεια, τόσο η συμπεριφορά του μικρού μπορεί να ρυθμιστεί όσο και ο μεγάλος να νιώσει ξανά ασφάλεια.

Είμαι στη διάθεσή σας για οτιδήποτε χρειαστείτε. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας. Είμαι Λογοθεραπεύτρια και μπορώ ν σας δώσω μια απάντηση. Από αυτά που περιγράφετε, είναι σημαντικό πρώτα να πούμε ότι στην ηλικία των 22 μηνών πολλά παιδιά δεν έχουν ακόμη αναπτύξει πλήρως τον έλεγχο της συμπεριφοράς τους ή την κατανόηση των ορίων στο παιχνίδι. Συχνά, όταν γελούν ενώ χτυπούν ή πετούν αντικείμενα, δεν το κάνουν από πρόθεση να πονέσουν κάποιον, αλλά επειδή βρίσκονται σε μια φάση εξερεύνησης, έντονου ενθουσιασμού ή δεν γνωρίζουν ακόμη ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να παίξουν.

Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να αρχίσετε να του δείχνετε σταθερά και με ήρεμο τρόπο τα όρια. Όταν συμβαίνει μια τέτοια συμπεριφορ...ά:
• σταματήστε απαλά το χέρι του,
• κοιτάξτε τον στο ύψος των ματιών και πείτε με ήρεμη αλλά σταθερή φωνή «Δεν χτυπάμε. Πονάει».
• δείξτε του τι μπορεί να κάνει αντί γι’ αυτό, π.χ. «Χαϊδεύουμε απαλά» ή «Παίζουμε με το παιχνίδι».

Σε αυτή την ηλικία βοηθά πολύ και η καθοδήγηση στο παιχνίδι, δηλαδή να του δείχνετε πώς παίζουμε με ένα αντικείμενο αντί να το πετάμε. Επίσης, πολλές φορές τα παιδιά που έχουν πολλή ενέργεια χρειάζονται δραστηριότητες όπου μπορούν να την εκτονώσουν με ασφάλεια (π.χ. παιχνίδια κίνησης, μπάλα, τρέξιμο, σκαρφάλωμα σε ασφαλές περιβάλλον).

Επειδή αναφέρετε ότι ο μεγαλύτερος γιος σας έχει διαγνωστεί με σύνδρομο Asperger και ήδη βιώνει άγχος, είναι πολύ σημαντικό να προστατευτεί και ο δικός του χώρος και χρόνος. Μπορεί να βοηθήσει να υπάρχουν ξεκάθαρα όρια στο παιχνίδι των δύο παιδιών και στιγμές όπου ο μεγάλος μπορεί να έχει ησυχία ή να παίζει μόνος του χωρίς παρεμβάσεις.

Σε αυτή τη φάση η συμπεριφορά που περιγράφετε μπορεί να είναι μέσα στα αναπτυξιακά πλαίσια της ηλικίας, όμως αν παρατηρήσετε ότι η ένταση της συμπεριφοράς αυξάνεται, ότι δυσκολεύεται πολύ να κατανοήσει τα όρια ή αν σας προβληματίζει γενικότερα η ανάπτυξή του, τότε μια συμβουλευτική αξιολόγηση από ειδικό (παιδίατρο, αναπτυξιολόγο ή λογοθεραπευτή) μπορεί να σας καθοδηγήσει πιο συγκεκριμένα.

Το πιο σημαντικό είναι η σταθερότητα, η ήρεμη καθοδήγηση και η επανάληψη των ίδιων ορίων, γιατί σε αυτή την ηλικία τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως μέσα από την επανάληψη και το παράδειγμα. Διάβασε περισσότερα

Ως Λογοθεραπεύτρια, έχω να πω ότι συμπεριφορά που περιγράφετε είναι πράγματι πολύ δύσκολη για μια οικογένεια, ιδιαίτερα όταν υπάρχει και ένα μεγαλύτερο παιδί που ήδη βιώνει άγχος.
Είναι σημαντικό όμως να δούμε το θέμα με ψυχραιμία και με βάση την αναπτυξιακή ηλικία του παιδιού.
Στην ηλικία των 22 μηνών πολλά παιδιά εμφανίζουν έντονη κινητικότητα, παρορμητικότητα και δυσκολία στον έλεγχο της συμπεριφοράς τους. Το νευρικό τους σύστημα βρίσκεται ακόμη σε στάδιο ωρίμανσης και δεν έχουν αναπτύξει πλήρως την ικανότητα να ελέγχουν τις κινήσεις τους ή να κατανοούν ότι μια πράξη μπορεί να προκαλέσει πόνο στον άλλον. Για τον λόγο αυτό, συμπερι...φορές όπως το να πετούν αντικείμενα, να τραβούν μαλλιά ή να χτυπούν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού παρατηρούνται συχνά σε αυτή την ηλικία. Το γεγονός ότι το παιδί γελάει ή φαίνεται να το αντιμετωπίζει σαν παιχνίδι δεν σημαίνει ότι θέλει να πληγώσει κάποιον· συνήθως πρόκειται για μια μορφή εξερεύνησης και έντονης διέγερσης μέσα στο παιχνίδι.
Αυτό που βοηθά περισσότερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η σταθερή και ήρεμη οριοθέτηση. Όταν το παιδί χτυπά ή πετά αντικείμενα, είναι σημαντικό το παιχνίδι να διακόπτεται άμεσα και ο ενήλικας να λέει με απλό και σταθερό τρόπο: «Δεν χτυπάμε, πονάει». Στη συνέχεια είναι χρήσιμο να του δείχνουμε ποια είναι η σωστή εναλλακτική συμπεριφορά, για παράδειγμα «χαϊδεύουμε απαλά» ή «ρίχνουμε τη μπάλα στο πάτωμα». Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν κυρίως μέσα από την επανάληψη και τη μίμηση, επομένως η συνέπεια στην αντίδραση των ενηλίκων είναι καθοριστική.
Επιπλέον, πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας έχουν μεγάλη ανάγκη για κίνηση και σωματική εκτόνωση. Δραστηριότητες όπως τρέξιμο, παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους, σκαρφάλωμα ή παιχνίδια με μπάλα βοηθούν συχνά στη μείωση τέτοιων έντονων συμπεριφορών μέσα στο σπίτι.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στη δυναμική μεταξύ των δύο αδελφών. Όταν το μεγαλύτερο παιδί αντιμετωπίζει ήδη αυξημένο άγχος ή δυσκολίες κοινωνικής προσαρμογής, είναι σημαντικό να διασφαλίζεται ότι έχει και χρόνο ή χώρο όπου μπορεί να νιώθει ασφαλές και ήρεμο, χωρίς συνεχείς εντάσεις στο παιχνίδι.
Σε γενικές γραμμές, τέτοιες συμπεριφορές στην ηλικία των 22 μηνών μπορεί να αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης, καθώς το παιδί μαθαίνει σταδιακά τους κανόνες της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Ωστόσο, εάν η ένταση της συμπεριφοράς είναι πολύ μεγάλη, εάν δεν μειώνεται όσο το παιδί μεγαλώνει ή εάν συνυπάρχουν και άλλες αναπτυξιακές δυσκολίες, είναι χρήσιμο οι να συμβουλευτείτε τον παιδίατρο ή έναν αναπτυξιακό ειδικό για μια πιο ολοκληρωμένη αξιολόγηση και καθοδήγηση. Διάβασε περισσότερα