Τι συμβαίνει όταν νιώθω ντροπή και φόβο για το παρελθόν μετά από κρίση στα 16-17 χρόνια;

Φαίνεται ότι εκείνη η περίοδος έχει αφήσει μέσα σας ένα έντονο αποτύπωμα ντροπής και φόβου για το πώς σας είδαν ή σας θυμούνται οι άλλοι. Ακόμη και μεμονωμένα αγενή σχόλια μπορεί να μας ακολουθούν για χρόνια, όταν έχουν αγγίξει κάτι ευάλωτο μέσα μας.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «κάτι σας συμβαίνει» σήμερα. Θα άξιζε ίσως να το δείτε με ειδικό ψυχικής υγείας για το τι συνέβη τότε, πώς το βιώσατε και κυρίως γιατί εξακολουθεί να επηρεάζει τον τρόπο που βλέπετε σήμερα τον εαυτό σας.

Η Γνωσιακή Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει πολύ στο να κατανοήσετε τι ακριβώς ενεργοποιείται σήμερα όταν θυμάστε εκείνη την περίοδο και να δουλέψετε πάνω στην αυτοεκτίμηση και στις σκέψεις που εξακολουθούν να σας δυσκολεύουν. Θα χαρώ πολύ να σας βοηθήσω να το διερευνήσουμε μαζί.

Γεια σας. Πολύ ενδιαφέρον το ότι επιθυμείτε να ασχοληθείτε με μία κάπως μακρινή περίοδο της ζωής σας. Να δείτε, "με φρέσκια ματιά" τι μπορεί να συνέβη εκείνη την περίοδο και, με έναν εποικοδομητικό τρόπο, να το εντάξετε στη ζωή σας. Η περίοδος της εφηβείας, είναι ένα στάδιο στη ζωή μας που ξεκινάμε να δημιουργούμε την ταυτότητά μας (κάποιοι το κάνουν αρκετά ενεργητικά και κάποιοι παθητικά, υιοθετώντας αξίες, ιδέες και, δυστυχώς, πολλούς στερεοτυπικούς τρόπους σκέψης, μέσα από την οικογένειά τους, το σχολείο, τους φίλους και τον κοινωνικό τους περίγυρο). Η δημιουργία και εξέλιξη φυσικά, της ταυτότητάς μας, μπορεί να είναι ένα έργο ζω...ής. Η βάση της όμως, συνήθως κτίζεται στην πρώτη νεότητά μας και περιλαμβάνει πολλές εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, καθώς χρειάζεται να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας στον κόσμο, με έναν τρόπο που να έχει νόημα για εμάς. Πολλά νεαρά πρόσωπα, στην εφηβεία, καταφεύγουν σε πράξεις που θα χαρακτηρίζαμε αυτοκαταστροφικές (όπως η κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών ή να παρατήσει κάποιος το σχολείο), αλλά και τη συνήθεια του αυτοτραυματισμού. Ο αυτοτραυματισμός μπορεί να έχει πολλές, κυρίως ψυχολογικές, αιτίες και η πιο συνηθισμένη είναι η προσπάθεια ενός εφήβου... να στρέψει την προσοχή του εαυτού του ή και άλλων προσώπων στον εαυτό του. Να νιώσει σημαντικός. Βεβαίως, σε μία εποχή που ένας έφηβος είναι δέκτης πολλών ερεθισμάτων, τα οποία όμως δεν του δίνουν ένα ισχυρό νόημα ή και τον μπερδεύουν, μπορεί να αυτοτραυματιστεί για να νιώσει κάτι πραγματικά έντονο και πραγματικό (τί πιο πραγματικό, αληθινό και έντονο από έναν ισχυρό πόνο που δημιουργούμε ... Επιστρέφοντας στον τόπο που περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια, είναι αναμενόμενο να ξυπνήσουν μέσα μας θύμισες από την νεαρή μας ηλικία και, ανάλογα με τον χαρακτήρα μας, αλλά και τις εμπειρίες της περιόδου, θα εστιάσουμε σε θετικά ή αρνητικά γεγονότα που σημάδεψαν, με έναν τρόπο, τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας. Μπορείτε να ξαναδείτε αυτά τα γεγονότα, αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορείτε να τα αλλάξετε και να νιώσετε μάλλον ικανοποίηση για το ότι καταφέρατε να επιβιώσετε και να ξεπεράσετε ότι αρνητικό μπορεί να ζήσατε τότε. Να κατανοήσετε την ανωριμότητα και παρορμητισμό των συμμαθητών σας, για τα αγενή τους σχόλια και, αν τους συναντήσετε, να δείξετε ένα ειλικρινές ενδιαφέρον για το σήμερα και όχι για το παρελθόν (αλήθεια πώς τα έχουν καταφέρει στη ζωή τους;). Ευτυχώς, ζώντας στο παρόν, έχουμε τη δυνατότητα να προσαρμόσουμε τη συμπεριφορά μας, τις αντιδράσεις μας και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, ώστε να νιώθουμε ενδυναμωμένοι και σε μία ισορροπία με τον εαυτό μας και τα άλλα πρόσωπα. Μη διστάζετε να επιστρέφετε στον τόπο και στα μέρη που ζήσατε κάποιες όμορφες ή/και δύσκολες στιγμές. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, διδαχτήκατε για τη ζωή και πλέον οφείλετε ευγνωμοσύνη στον εαυτό σας που άντεξε και έμαθε και, ισότιμα, μπορείτε να κοιτάξετε στα μάτια, να χαμογελάσετε και να επικοινωνήσετε με οποιοδήποτε πρόσωπο συναντήσετε (παλιό ή νέο), επιδιώκοντας μία δημιουργική, ευχάριστη και αυθεντική επικοινωνία και, ίσως, σύνδεση μαζί του και σίγουρα όχι ενοχική ή φοβική. Το παρελθόν έχει περάσει ανεπιστρεπτεί. Το μέλλον δεν υπάρχει ακόμη. Το μόνο που έχουμε, είναι το παρόν. Επικεντρωθείτε, ζήστε και απολαύστε το σήμερα! Read more

Αυτό που βιώνετε είναι μια κλασική αντίδραση ψυχολογικού πυροδότη (trigger).

Ο εγκέφαλος συνδέει τον τόπο με την τότε ευάλωτη φάση σας, κάνοντάς σας να νιώθετε πάλι όπως στα 16. Τα αγενή σχόλια στην εφηβεία είχαν επηρεάσει την αυτοκετίμηση σας. Δεν χρειάζεται να είναι συστηματικό bullying για να αφήσει σημάδι ή να ανοίξει μια πληγή.
Μέσα σας κυριαρχεί το συναίσθημα ότι οι άλλοι θυμούνται και σας κρίνουν, ενώ στην πραγματικότητα οι περισσότεροι έχουν προχωρήσει και θυμούνται ελάχιστα.
Διαχωρίστε όσο μπορείτε το τότε από το τώρα: Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι είστε άλλος άνθρωπος, 10 χρόνια μεγαλύτερος/η και πιο ώριμος/η.
...Αλλάξτε οπτική και δείξτε συμπόνια στον 16χρονο εαυτό σας που απλώς δυσκολευόταν, αντί για ντροπή.
Σε ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο είμαι στη διάθεση σας για περαιτέρω διερεύνηση και αντιμετώπιση. Read more

Καλησπερα,

Αυτό που περιγράφετε δεν είναι απαραίτητα κάτι ασυνήθιστο. Μια δύσκολη περίοδος στην εφηβεία μπορεί να συνεχίσει να προκαλεί έντονα συναισθήματα όταν κάποιος επιστρέφει σε πρόσωπα ή μέρη που τη συνδέουν με εκείνη την εποχή. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και για σχόλια που, παρότι δεν αποτελούσαν bullying, μπορεί να έχουν παραμείνει ως σημαντικές αρνητικές εμπειρίες.
Αξίζει να διερευνηθεί τι ακριβώς ενεργοποιείται όταν επιστρέφετε στον τόπο σας και πώς αυτά τα παλιά σχόλια εξακολουθούν να επηρεάζουν την εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας σήμερα. Είναι κάτι που μπορεί να δουλευτεί θεραπευτικά, με τρόπο σταδιακό και ασφαλή.

Κατ' ουσίαν σας έχει μείνει τραύμα από την εποχή εκείνη που εκδηλώνατε τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και ό,τι σχετίζεται με αυτήν (τόπος, πρόσωπα). Επιπλέον, φαίνεται ότι ακόμα κουβαλάτε αισθήματα ντροπής και ενοχής για την εν λόγω περίοδο και αυτά που σας συνέβαιναν. Θα σας πρότεινα να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία για να επεξεργαστείτε όλα αυτά τα συναισθήματα, καθώς από μόνος του ο χρόνος δεν μπορεί να τα εξαλείψει.

Καλησπέρα σας.

Από όσα περιγράφετε, φαίνεται ότι εκείνη η περίοδος έχει μείνει μέσα σας συνδεδεμένη με έντονη ντροπή και φόβο για το πώς μπορεί να σας θυμούνται ή να σας κρίνουν οι άλλοι.

Το ότι σήμερα αποφεύγετε παλιούς συμμαθητές ή επηρεάζεστε ακόμη από σχόλια της εποχής δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «κάτι σας συμβαίνει» με την έννοια μιας συγκεκριμένης διάγνωσης. Συχνά τέτοιες εμπειρίες αφήνουν ένα πιο βαθύ αποτύπωμα στην εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, ιδιαίτερα όταν συνέβησαν στην εφηβεία.

Αυτό είναι ένα κομμάτι που μπορεί να δουλευτεί ουσιαστικά μέσα στην ψυχοθεραπεία, ώστε το παρελθόν να πάψει ν...α καθορίζει το πώς αισθάνεστε κάθε φορά που επιστρέφετε εκεί. Read more

Καλησπέρα σας. Ακούγεται ότι εκείνη η περίοδος, παρότι έχουν περάσει δέκα χρόνια, εξακολουθεί να σας ακολουθεί συναισθηματικά. Η ντροπή και ο φόβος μήπως συναντήσετε ανθρώπους από τότε δείχνουν ότι ένα κομμάτι σας ίσως εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια εκείνης της ηλικίας.

Και δεν χρειάζεται να έχετε υποστεί bullying για να σας έχουν πληγώσει κάποια σχόλια. Μερικές κουβέντες, ιδιαίτερα στην εφηβεία, μπορούν να αγγίξουν πολύ ευαίσθητα σημεία και να μείνουν μαζί μας για χρόνια.

Αφού βλέπετε ότι όλο αυτό εξακολουθεί να επηρεάζει το πώς αισθάνεστε για τον εαυτό σας σήμερα, αξίζει να το δουλέψουμε μαζί. Στην ψ...υχοθεραπεία μπορούμε να κατανοήσουμε τι έχει μείνει «ανοιχτό» από εκείνη την περίοδο και να σας βοηθήσω να αποδεσμευτείτε σταδιακά από τη ντροπή και τον φόβο που κουβαλάτε ακόμη. Read more

Αυτό που περιγράφεις δεν ακούγεται παράξενο ούτε σημαίνει ότι «κάτι δεν πάει καλά» με εσένα. Μοιάζει περισσότερο σαν ντροπή που έχει μείνει δεμένη με έναν συγκεκριμένο τόπο και με την παλιότερη εκδοχή του εαυτού σου.

Θα πρότεινα να ξεκινήσετε κάποιες συνεδρίες ψυχοθεραπείας. Μέσα από την σύνδεση με το παρελθόν και τα βιώματα και τις εμπειρίες μπορεί κανείς να κάνει συνδέσεις και κάποιες φορές να εξηγήσει και τέτοιου είδους συμπτώματα και αίσθηση εαυτού. Όπως αναφέρετε ακόμα κουβαλάτε κάτι δύσκολο από το παρελθόν και αυτό ενδέχεται να αναπαράγεται στο παρόν με δυσφορικά συναισθήματα.

Αυτό που σου συμβαίνει είναι μια πολύ φυσιολογική αντίδραση του μυαλού και του σώματος σε μη επεξεργασμένες αναμνήσεις και τραύματα της εφηβείας.Το γεγονός ότι πέρασαν 10 χρόνια δεν σημαίνει ότι σβήνουν αυτόματα τα συναισθήματα. Ο τόπος που μεγαλώσαμε λειτουργεί σαν ένας «ζωντανός χάρτης» αναμνήσεων. Με τη βοήθεια ενός ειδικού θα μπορέσεις να διαχωρίσεις το τότε με το τώρα και να αλλάξεις την εσωτερική φωνή σου.

Καλησπέρα σας. Φαίνεται ότι στην ηλικία που αναφέρετε αυτό που σας συνέβη ήταν πιο σοβαρό από ότι νομίζατε. Ο μόνος τρόπος να κατανοήσετε τι σας συμβαίνει είναι να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία με ψυχολόγο. Αυτή είναι η πιο έγκυρη επιλογή που θα πρέπει να κάνετε.

Καλησπέρα σου,
Το ότι πέρασαν 10 χρόνια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το βίωμα έχει «κλείσει» μέσα σου — ειδικά όταν επρόκειτο για μια περίοδο τόσο έντονη και δύσκολη όσο αυτή που περιγράφεις στα 16-17 σου. Ο τόπος όπου μεγάλωσες φαίνεται να έχει συνδεθεί με αυτή τη μνήμη και το σώμα/συναίσθημά σου αντιδρά ακόμα σαν να επιστρέφεις σε εκείνη την περίοδο, ακόμα κι αν λογικά ξέρεις ότι έχουν περάσει χρόνια.

Η ντροπή που νιώθεις όταν σκέφτεσαι πιθανή συνάντηση με παλιούς συμμαθητές είναι πολύ συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις — συχνά φοβόμαστε ότι οι άλλοι μας «είδαν» σε μια στιγμή που εμείς οι ίδιοι δεν αναγνωρίζο...υμε ή δεν έχουμε συμφιλιωθεί ακόμα.

Επίσης, το ότι κάποια αγενή σχόλια —χωρίς να φτάνουν σε bullying— σε επηρεάζουν ακόμα δείχνει πόσο βαθιά μπορούν να «κολλήσουν» πάνω μας συγκεκριμένες φράσεις, ειδικά όταν έρχονται σε μια ευαίσθητη περίοδο της ζωής μας όπως η εφηβεία, όπου η ταυτότητά μας διαμορφώνεται ακόμα.

Καλό θα ήταν να δούμε τι ακριβώς θυμάσαι από εκείνη την περίοδο, πώς νιώθεις σήμερα γι' αυτό το «εφηβικό σου εγώ», και πώς μπορούμε να δουλέψουμε πάνω στη ντροπή και τα σχόλια που ακόμα κουβαλάς.
Με εκτίμηση,
Μυρτώ Read more

Αυτό που περιγράφετε παραπέμπει περισσότερο σε μια επίμονη σύνδεση μιας παλιάς περιόδου της ζωής σας με έντονα συναισθήματα ντροπής, ενοχής και φόβου αξιολόγησης. Η ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά σας στα 16–17 και ο τρόπος με τον οποίο βιώσατε τότε τον εαυτό σας φαίνεται να έχουν αφήσει ένα «αποτύπωμα», το οποίο ενεργοποιείται σήμερα όταν επιστρέφετε σε εκείνο το περιβάλλον.

Το γεγονός ότι δεν υπήρξε bullying δεν σημαίνει ότι κάποια σχόλια ή εμπειρίες δεν μπορούσαν να σας επηρεάσουν. Στην εφηβεία, η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό μέσα από το βλέμμα των άλλων, επομένως ακόμη και μεμονωμένα ...επικριτικά ή αγενή σχόλια μπορεί να αποκτήσουν ιδιαίτερο βάρος.

Ο φόβος ότι θα συναντήσετε κάποιον παλιό συμμαθητή πιθανόν συνδέεται με τον φόβο ότι θα σας θυμηθεί όπως ήσασταν τότε ή ότι θα σας αξιολογήσει με βάση εκείνη την περίοδο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι άλλοι σας βλέπουν σήμερα με τον ίδιο τρόπο· είναι πιθανό να έχει παραμείνει κυρίως μέσα σας η συγκεκριμένη εικόνα του παλιού σας εαυτού.

Θα είχε ενδιαφέρον να διερευνηθεί θεραπευτικά τι ακριβώς σημαίνει για εσάς εκείνη η περίοδος σήμερα: τι φοβάστε ότι θα σκεφτούν οι άλλοι για εσάς, για ποιο πράγμα νιώθετε ντροπή και τι λέτε εσείς σήμερα στον 16χρονο εαυτό σας. Εκεί συνήθως βρίσκεται και το βασικό κομμάτι της δυσκολίας. Read more

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε δεν είναι κάτι σπάνιο ή περίεργο. Αυτά που αισθάνεστε σήμερα μας δείχνουν κάτι σε σχέση με το παρελθόν σας και πιο συγκεκριμένα σε σχέση με τον τόπο, όπου μεγαλώσατε. Αυτή η «ξαφνική κρίση», που λέτε, πιθανώς αποτελεί μια ένδειξη, ενώ οι περίεργες και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές δείχνουν, πως συνέβαινε «κάτι» εκεί, που προφανώς σας δυσκόλευε πολύ. Το ότι δεν θυμάστε να υπάρχει κάτι πολύ συγκεκριμένο, όπως bullying, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν άλλα πράγματα, τα οποία ίσως σας επηρέαζαν σημαντικά και μάλλον αρνητικά. Γενικώς εκείνα τα χρόνια, της εφηβείας, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα για... όλους μας, κάτι που μας κάνει περισσότερο ευάλωτους σε διάφορες εμπειρίες, π.χ. ζητήματα στις σχέσεις, στο σχολείο, στην οικογένεια κ.λπ… Μπορεί τώρα να μην θυμάστε λεπτομέρειες, ωστόσο τα βιώματά σας παραμένουν κατά κάποιον τρόπο «ενεργά» και εξακολουθούν να σας «δείχνουν» κάτι από τότε. Για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες του σήμερα θα χρειαστεί να ανατρέξετε σε εκείνα τα χρόνια και να προσπαθήσετε να θυμηθείτε και, με την απόσταση των 10 χρόνων, να κατανοήσετε καλύτερα αυτά που πιθανώς συνέβαιναν τότε, το πώς και το γιατί σας επηρέαζαν και εξακολουθούν ακόμη να σας επηρεάζουν… Read more

Καλησπέρα σας,

Δεν είναι δυνατόν από αυτά τα στοιχεία να πούμε τι ακριβώς σας συνέβη τότε στα 16–17, ιδιαίτερα επειδή δεν γνωρίζουμε τι εννοείτε όταν λέτε ότι περάσατε μια «κρίση» και συμπεριφερόσασταν περίεργα και αυτοκαταστροφικά. Αυτό θα χρειαζόταν πιο αναλυτική διερεύνηση.

Αυτό που φαίνεται όμως να σας δυσκολεύει σήμερα είναι ότι εκείνη η περίοδος έχει παραμείνει συνδεδεμένη με έντονη ντροπή. Όταν επιστρέφετε στον τόπο όπου μεγαλώσατε, δεν επιστρέφετε μόνο σε έναν γεωγραφικό χώρο. Συναντάτε μέρη και ενδεχομένως ανθρώπους που συνδέονται με μια περίοδο της ζωής σας κατά την οποία δεν αισθανόσασταν καλά με τον εαυ...τό σας. Έτσι μπορεί να ενεργοποιείται ξανά η σκέψη «τι θα θυμούνται για μένα;», «πώς με είχαν δει τότε;» ή «τι θα σκεφτούν αν με συναντήσουν;».

Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβαίνει και με τα αγενή σχόλια που θυμάστε. Δεν χρειάζεται να έχει υπάρξει συστηματικό bullying για να μας επηρεάσει ένα σχόλιο. Ιδιαίτερα στην εφηβεία, όταν η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και η γνώμη των συνομηλίκων αποκτούν μεγάλη σημασία, ορισμένα λόγια μπορεί να συνδεθούν με ευαίσθητα σημεία μας και να τα κουβαλάμε πολύ περισσότερο από όσο θα περιμέναμε.

Το σημαντικό είναι ότι σήμερα είστε 10 χρόνια μεγαλύτερη. Το ποια ήσασταν σε μια δύσκολη περίοδο στα 16–17 δεν αποτελεί ολόκληρη την ταυτότητά σας σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, μπορεί ένα μέρος σας να εξακολουθεί να βλέπει εκείνη την έφηβη μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που τη γνώριζαν τότε και να φοβάται ακόμη την κρίση τους.

Η αποφυγή των παλιών συμμαθητών μπορεί να σας ανακουφίζει προσωρινά, αλλά παράλληλα διατηρεί την ιδέα ότι μια πιθανή συνάντηση είναι κάτι που δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε. Στην ψυχοθεραπεία θα μπορούσατε να δουλέψετε πιο συγκεκριμένα πάνω στη ντροπή που έχει μείνει από εκείνη την περίοδο, στο νόημα που εξακολουθείτε να δίνετε στα παλιά σχόλια, στον φόβο της αξιολόγησης από τους άλλους και στον τρόπο με τον οποίο βλέπετε σήμερα τον εαυτό σας σε σχέση με την έφηβη που ήσασταν τότε. Στόχος θα ήταν οι αναμνήσεις αυτές να παραμείνουν μέρος της ιστορίας σας, χωρίς να συνεχίζουν να καθορίζουν το πώς αισθάνεστε για τον εαυτό σας ή το πώς συμπεριφέρεστε όταν επιστρέφετε στον τόπο όπου μεγαλώσατε.

Με εκτίμηση,
Ι.Μ.Θ. Read more

είναι η μνήμη που κουβαλάτε για εκείνες τις συμπεριφορές για τις οποίες νοιώθετε ντροπή και ίσως και θυμό για τα αγενή σχόλια που δεχθήκατε. Προφανώς ήταν σημαντικά για εσάς τότε και ο εγκέφαλός σας το επαναφέρει στο σήμερα, όταν επιστρέφεται εκεί. Η λύση σε αυτό έρχεται μέσα από την αποδοχή του συναισθήματός σας και της τότε κατάστασης. Η αρχή γίνεται με την αποδοχή ότι είναι φυσιολογικό να ξυπνάνε μνήμες και συναισθήματα από τότε, αλλά τώρα είστε ένας διαφορετικός άνθρωπος

Αυτό που περιγράφετε μοιάζει σαν ένα κομμάτι του εαυτού σας να έχει μείνει ακόμη συνδεδεμένο με εκείνη τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας σας. Ίσως σήμερα να μην φοβάστε τόσο τους παλιούς συμμαθητές σας, όσο το πώς φαντάζεστε ότι σας θυμούνται και, τελικά, το πώς βλέπετε εσείς τον εαυτό σας εκείνης της εποχής.
Η ντροπή έχει αυτή την ιδιαιτερότητα, μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε ότι ένα δύσκολο περιστατικό από το παρελθόν λέει κάτι για το ποιοι είμαστε συνολικά. Γι’ αυτό και κάποια αγενή σχόλια μπορεί να παραμένουν μέσα μας για χρόνια, ακόμη κι αν αντικειμενικά δεν υπήρξε bullying.
Όταν επιστρέφετε στον τόπο όπου μεγαλώσατε, είναι πι...θανό να ενεργοποιούνται παλιές αναμνήσεις, συναισθήματα και φόβοι που στην καθημερινότητά σας μένουν ανενεργά.
Αξίζει να το δουλέψετε ψυχοθεραπευτικά, όχι για να ξεχάσετε το παρελθόν, αλλά για να μπορέσετε να κοιτάξετε εκείνον τον 16χρονο εαυτό σας με περισσότερη κατανόηση και λιγότερη ντροπή. Read more

Καλησπέρα σας. Ο τόπος που μεγαλώσατε λειτουργεί ως ερέθισμα μνήμης, επαναφέροντας το άγχος και τη ντροπή για την εφηβική κρίση που περάσατε. Παράλληλα, τα αγενή σχόλια που δεχτήκατε λειτούργησαν ως μικροτραύματα, επηρεάζοντας την αυτοεικόνα σας μέχρι σήμερα. Μέσα από την ψυχοθεραπεία με προσανατολισμό στο ψυχικό τραύμα, μπορείτε να επεξεργαστείτε αυτές τις εμπειρίες, να αποσυνδέσετε τον τρέχοντα εαυτό σας από το παρελθόν και να διαχειριστείτε αποτελεσματικά αυτόν τον φόβο.

Καλησπέρα σας!
Από αυτά που περιγράφετε, είναι πιθανό να έχετε μείνει συνδεδεμένη με εκείνη τη περίοδος της εφηβείας με αισθήματα που είχατε π.χ ντροπής, έκθεσης και φόβου για το πώς σας θυμούνται οι άλλοι. Ο τόπος όπου μεγαλώσατε ή η πιθανότητα να συναντήσετε παλιούς συμμαθητές μπορεί να λειτουργούν σαν υπενθυμίσεις εκείνης της δύσκολης περιόδου και να ενεργοποιούν ξανά αυτά τα συναισθήματα.
Επίσης, κάποια αγενή σχόλια, ακόμη κι αν δεν υπήρξε συστηματικό bullying, μπορεί να έχουν επηρεάσει την εικόνα που σχηματίσατε τότε για τον εαυτό σας, ιδιαίτερα αν ειπώθηκαν σε μια περίοδο που ήσασταν πιο ευάλωτη.
Θα βοηθούσε να δουλέψετε στη...ν ψυχοθεραπεία τι ακριβώς φοβάστε ότι θα συμβεί αν συναντήσετε κάποιον από τότε, ποια εικόνα πιστεύετε ότι έχουν οι άλλοι για εσάς και πόσο αυτή η εικόνα εξακολουθεί να καθορίζει τον τρόπο που βλέπετε σήμερα τον εαυτό σας. Σταδιακά μπορεί να βοηθήσει και η έκθεση σε αυτά τα μέρη ή τις συναντήσεις, χωρίς αποφυγή, αλλά με ασφαλή ρυθμό.
Επειδή αναφέρετε ότι τότε υπήρξε μια ξαφνική περίοδος με περίεργη και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, θα ήταν χρήσιμο να διερευνηθεί λίγο πιο αναλυτικά τι ακριβώς είχε συμβεί τότε, ώστε να καταλάβετε καλύτερα αν επρόκειτο για κρίση άγχους, καταθλιπτική περίοδο ή κάτι διαφορετικό.. Read more

Καλησπέρα σας. Δεν μπορώ να γνωρίζω από αυτά τα στοιχεία τι ακριβώς συνέβη τότε στα 16–17 σας, ούτε θα ήταν σωστό να σας δώσω κάποια διάγνωση.

Αυτό που φαίνεται όμως είναι ότι εκείνη η περίοδος εξακολουθεί να έχει ένα συναισθηματικό βάρος για εσάς. Η επιστροφή στον τόπο όπου μεγαλώσατε και η πιθανότητα να συναντήσετε ανθρώπους που σας γνώριζαν τότε μοιάζει να ξυπνά ξανά τη ντροπή για τον τρόπο που ήσασταν ή συμπεριφερθήκατε. Και κάποια σχόλια μπορεί να μας ακολουθούν για χρόνια, ακόμη κι αν δεν υπήρξε bullying, ιδιαίτερα όταν ειπώθηκαν σε μια ηλικία που ήμασταν περισσότερο ευάλωτοι στο πώς μας βλέπουν οι άλλοι.

Θα άξιζε λοιπ...όν να δουλέψετε περισσότερο το πώς βλέπετε σήμερα εκείνον τον 16χρονο εαυτό σας και γιατί, δέκα χρόνια μετά, εξακολουθείτε να φοβάστε τόσο το βλέμμα των ανθρώπων που τον γνώρισαν. Αυτό μπορεί να διερευνηθεί πολύ ουσιαστικά μέσα στην ψυχοθεραπεία. Read more

Καλησπέρα σας ενδεχομένως να υπάρχουν συμπτώματα μετατραυματικού άγχους χρειάζεται να πραγματοποιηθεί αξιολόγηση και εκτίμηση από ψυχοθεραπευτή. Μια ενέργεια που μπορεί να βοηθήσει είναι η έναρξη ψυχοθεραπείας

Το γεγονός ότι σήμερα φοβάστε μήπως συναντήσετε παλιούς συμμαθητές δεν σημαίνει ότι εξακολουθούν να σας κρίνουν. Ισως βοηθήσει να μιλήσετε σε κάποιον.