Δύσπνοια και άγχος πριν τον ύπνο σε 19χρονο χωρίς πνευμονολογικά προβλήματα τι να κάνω;

Καλημέρα σας. Αυτό που περιγράφετε μοιάζει πολύ με επεισόδια άγχους, ίσως και κάποια κρίση πανικού, που εκφράζονται μέσα από το σώμα, ειδικά από τη στιγμή που έχετε ήδη ελεγχθεί ιατρικά και δεν έχει βρεθεί κάτι οργανικό. Η αίσθηση ότι «δεν μπορώ να αναπνεύσω» είναι πολύ συχνή σε αυτές τις περιπτώσεις, παρότι στην πραγματικότητα το σώμα οξυγονώνεται κανονικά.

Φαίνεται επίσης πως έχει δημιουργηθεί μια σύνδεση με συγκεκριμένες καταστάσεις — όπως όταν πηγαίνετε στην αδερφή σας ή όταν σκέφτεστε ότι δεν υπάρχει κοντά νοσοκομείο. Εκεί ενεργοποιείται ο φόβος («κι αν μου συμβεί κάτι και δεν έχω βοήθεια;»), που με τη σειρά ...του αυξάνει το άγχος και εντείνει τη δύσπνοια. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που αρχίζει σιγά-σιγά να περιορίζει την ελευθερία σας.

Αυτό που βοηθάει συνήθως είναι να δουλευτεί τόσο ο τρόπος που ερμηνεύετε αυτά τα σωματικά συμπτώματα όσο και η σταδιακή επαφή με τις καταστάσεις που αποφεύγετε. Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική σε τέτοιες δυσκολίες και βοηθά να «σπάσει» αυτός ο κύκλος άγχους και αποφυγής.

Αν και είναι πολύ δυσάρεστο αυτό που περνάτε, είναι και κάτι που αντιμετωπίζεται — και αξίζει να το δουλέψετε με έναν ειδικό ώστε να αρχίσετε να μάθετε να το διαχειρίζεστε και να μην επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά σας. Σας εύχομαι καλή επιτυχία. Read more

Καλησπέρα σου,

αυτό που περιγράφεις είναι κάτι που τρομάζει πολύ όταν το ζεις — η αίσθηση ότι «δεν μπορώ να αναπνεύσω» είναι από τις πιο έντονες εμπειρίες που μπορεί να έχει το σώμα.

Το σημαντικό όμως είναι ότι έχεις ήδη κάνει ιατρικό έλεγχο και είναι καθαρός.
Αυτό μας δείχνει ότι η δύσπνοια που νιώθεις δεν σχετίζεται με κάποιο οργανικό πρόβλημα, αλλά πολύ πιθανό με το άγχος.

Συχνά, το άγχος εκφράζεται μέσα από το σώμα και ειδικά μέσα από την αναπνοή.
Όταν φοβόμαστε, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη και ρηχή, και τότε δημιουργείται η αίσθηση ότι «δεν φτάνει ο αέρας» — κάτι που με τη σειρά το...υ αυξάνει ακόμη περισσότερο τον φόβο.

Αυτό που φαίνεται επίσης σημαντικό είναι ότι το συνδέεις με ένα συγκεκριμένο μέρος:
το ότι βρίσκεσαι κάπου όπου δεν υπάρχει εύκολη πρόσβαση σε νοσοκομείο σε κάνει να νιώθεις λιγότερη ασφάλεια, και το σώμα σου ενεργοποιείται.

Δεν είναι ότι κινδυνεύεις.
Είναι ότι το σύστημά σου προσπαθεί να σε προστατεύσει, έστω και με έναν τρόπο που σε δυσκολεύει.

Ίσως βοηθά, εκείνη τη στιγμή, να θυμίζεις στον εαυτό σου:
«Αυτό είναι άγχος, το έχω ξαναζήσει, θα περάσει».

Μπορείς επίσης να δοκιμάσεις να επιβραδύνεις την αναπνοή σου:
ήρεμη εισπνοή από τη μύτη και πιο αργή εκπνοή από το στόμα.

Παράλληλα, θα είχε νόημα να το δουλέψεις πιο συστηματικά σε ψυχοθεραπεία,
ώστε να μειωθεί σταδιακά ο φόβος και η αποφυγή που έχει αρχίσει να επηρεάζει τη ζωή σου.

Δεν χρειάζεται να σταματήσεις να πηγαίνεις μέρη που θέλεις επειδή φοβάσαι ότι «θα σου συμβεί».
Αυτό που χρειάζεται είναι να μάθεις πώς να νιώθεις πιο ασφαλής, ακόμη και όταν το άγχος εμφανίζεται.

Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να δουλευτεί. Read more

Καλησπέρα σας.

Από αυτά που περιγράφετε, το γεγονός ότι έχετε εξεταστεί από πνευμονολόγο και δεν βρέθηκε οργανικό πρόβλημα είναι πολύ σημαντικό στοιχείο. Αυτό στρέφει την προσοχή σε έναν πολύ συχνό μηχανισμό: κρίσεις άγχους/πανικού με έντονη σωματοποίηση, όπου το σύστημα αναπνοής «μπαίνει σε συναγερμό» χωρίς να υπάρχει πραγματική αναπνευστική ανεπάρκεια.

Η αίσθηση «δεν μπορώ να αναπνεύσω» στο άγχος είναι παραπλανητική. Στην πραγματικότητα, το σώμα συνήθως υπεραερίζεται (παίρνει πιο γρήγορες ή ρηχές αναπνοές), και αυτό δημιουργεί ακόμη περισσότερη αίσθηση πνιγμού, ζάλης και φόβου. Ο φόβος ότι «κάτι θα... πάθει αν δεν υπάρχει νοσοκομείο κοντά» λειτουργεί ως επιπλέον ενίσχυση του κύκλου άγχους, ειδικά σε καταστάσεις όπως πριν τον ύπνο, όπου το σώμα φυσιολογικά προσπαθεί να χαλαρώσει και εσείς το «παρακολουθείτε» έντονα.

Αυτό που φαίνεται να έχει δημιουργηθεί είναι ένας κύκλος: τόπος ή κατάσταση - σκέψη ότι μπορεί να σας συμβεί επεισόδιο - σωματικό άγχος - δύσπνοια - περισσότερος φόβος - επιδείνωση των συμπτωμάτων. Και αυτό με τον καιρό οδηγεί σε αποφυγή, δηλαδή να αποφεύγετε να πηγαίνετε ή να κοιμάστε ήρεμα, κάτι που δυστυχώς διατηρεί το πρόβλημα.

Το πιο σημαντικό σημείο εδώ είναι ότι δεν υπάρχει ένδειξη ότι πρόκειται για επικίνδυνο αναπνευστικό πρόβλημα, αλλά για έναν εκπαιδευμένο από το άγχος τρόπο αντίδρασης του σώματος.

Τι βοηθά πρακτικά: χρειάζεται σταδιακή επανεκπαίδευση του εγκεφάλου ότι αυτές οι αισθήσεις δεν είναι επικίνδυνες. Αυτό γίνεται με ήπια, σταδιακή έκθεση σε καταστάσεις που φοβάστε (όχι απότομα), και ταυτόχρονα εκμάθηση τρόπων να μην «σκανάρετε» την αναπνοή σας. Για παράδειγμα, όταν εμφανίζεται το σύμπτωμα, ο στόχος δεν είναι να το διώξετε άμεσα, αλλά να το αφήσετε να υπάρχει χωρίς να το ερμηνεύετε ως κίνδυνο.

Σε θεραπευτικό επίπεδο, η πιο αποτελεσματική προσέγγιση για αυτό το μοτίβο είναι η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT) με έμφαση στην έκθεση και στη διαχείριση πανικού/σωματικών συμπτωμάτων.

Αυτό που βιώνετε είναι πολύ δυσάρεστο, αλλά είναι θεραπεύσιμο. Το βασικό εμπόδιο δεν είναι η αναπνοή σας, αλλά ο φόβος που έχει συνδεθεί με την αίσθηση της αναπνοής. Αυτός ο κύκλος μπορεί να σπάσει με σωστή καθοδήγηση. Read more

Κατανοώ απόλυτα πόσο εξαντλητικό και περιοριστικό είναι αυτό που βιώνετε, καθώς ο φόβος για την ίδια μας την ανάσα αγγίζει τον πυρήνα της αίσθησης ασφάλειάς μας. Από την πλευρά της κλινικής ψυχολογίας, το γεγονός ότι οι πνευμονολογικές εξετάσεις είναι καθαρές μας δείχνει ότι το σύμπτωμα της δύσπνοιας δεν οφείλεται σε οργανικό πρόβλημα, αλλά αποτελεί μια έντονη σωματική εκδήλωση του άγχους, η οποία πυροδοτείται από τη σκέψη της «έλλειψης βοήθειας». Η σύνδεση που κάνετε με την περιοχή της αδερφής σας είναι αποκαλυπτική: ο εγκέφαλός σας αναγνωρίζει την απόσταση από το νοσοκομείο ως απειλή, ενεργοποιώντας το σύστημα επιβίωσης (fight or ...flight), το οποίο με τη σειρά του προκαλεί ταχυπνοία και το αίσθημα ότι ο αέρας δεν φτάνει. Αυτός ο φαύλος κύκλος, όπου ο «φόβος του φόβου» σας εμποδίζει να χαρείτε την καθημερινότητά σας, αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά μέσω της Γνωσιακής Συμπεριφορικής Ψυχοθεραπείας (CBT), η οποία θα σας βοηθήσει να επανακωδικοποιήσετε αυτά τα σωματικά μηνύματα και να ανακτήσετε τον έλεγχο. Read more

Καλησπέρα,
Αυτό που περιγράφετε μοιάζει πολύ με κρίσεις άγχους που εκδηλώνονται μέσω του σώματος, κυρίως με τη μορφή δύσπνοιας.
Το ότι οι ιατρικές εξετάσεις είναι καλές είναι σημαντικό και μας δείχνει περισσότερο ότι είναι ψυχοσωματικό.
Παρατηρούμε ότι το σύμπτωμα εμφανίζεται πιο έντονα σε συγκεκριμένο πλαίσιο, στο σπίτι της αδερφής σας και πριν τον ύπνο. Αυτό δείχνει ότι το σώμα σας έχει συνδέσει το συγκεκριμένο περιβάλλον με αίσθημα απειλής, ακόμη κι αν λογικά γνωρίζετε ότι είστε ασφαλείς.
Η σκέψη, αν συμβεί κάτι και δεν υπάρχει νοσοκομείο κοντά, όλο αυτό το πυροδοτεί.
Είναι ένας φαύλος κύκλος: σκέψη → άγχος → δύσπνοια... → περισσότερος φόβος.
Θα σας συνιστούσα να ζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγο – ψυχοθεραπευτή. Η ψυχοθεραπεία θα σας βοηθήσει να σπάσετε αυτόν τον κύκλο και να μπορείτε να διαχειριστείτε την κατάσταση. Read more

Από αυτά που περιγράφετε, φαίνεται ότι τα συμπτώματα που βιώνετε είναι ιδιαίτερα στρεσογόνα και επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητά σας. Το γεγονός ότι έχετε ήδη επισκεφθεί πνευμονολόγο και δεν έχει εντοπιστεί κάποιο οργανικό πρόβλημα είναι σημαντικό.
Μέσα σε ένα θεραπευτικό πλαίσιο μπορείτε να κατανοήσετε τι ενεργοποιεί αυτά τα συμπτώματα, να μάθετε τρόπους διαχείρισης της δύσπνοιας και του άγχους τη στιγμή που εμφανίζονται, καθώς και να μειώσετε σταδιακά τον φόβο και την αποφυγή καταστάσεων.
Αν το επιθυμείτε, θα ήταν ενδιαφέρον να απευθυνθείτε σε έναν ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή, ώστε να δουλέψετε πιο στοχευμένα πάνω σε αυτό και να ...ανακτήσετε την αίσθηση ελέγχου στην καθημερινότητά σας. Read more

Εφόσον έχετε πάει σε πνευμονολόγο, θα ήταν καλό να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

η περιγραφή σας θυμίζει αγχος υγείας, σχετιζόμενο με εξωτερικο ερέθισμα( απουσία πιθανής ιατρικής βοήθειας ) συνεδρίες ψυχοθεραπείας / συμβουλευτικής θα ήταν μια καλή ιδέα για την αντιμετώπιση του θέματος την στιγμή που δεν υπάρχει κάποιο παθολογικο πρόβλημα ( πνεύμονες , αναπνοή κλπ)

Αυτό που σας προτείνω εγώ είναι να ξεκινήσετε μια ψυχοθεραπεία για να βρείτε τις αιτίες του άγχους καθώς ακούγονται ψυχολογικές και όχι παθολογικές, και να καταφέρετε να αντιμετωπίσετε αυτά τα συμπτώματα το συντομότερο ώστε να μπορέσετε ξανά να απολαύσετε την καθημερινότητά σας χωρίς να έχετε αυτές τις δυσλειτουργίες. Καταλαβαίνω ότι αυτό που περνάτε είναι κουραστικό είναι τρομακτικό πολλές φορές είναι αγχωτικό και σίγουρα κάτι το οποίο θέλετε να αποβάλλετε.

Καλησπέρα. Αυτό που περιγράφετε είναι πολύ χαρακτηριστικό και αξίζει να το κοιτάξετε με προσοχή — όχι επειδή κάτι «δεν πάει καλά» με εσάς, αλλά επειδή σας στερεί ελευθερία σε μια ηλικία που θα έπρεπε να μπορείτε να κινείστε ανεμπόδιστα.

Παρατηρήστε κάτι σημαντικό στα ίδια σας τα λόγια: η δύσπνοια εμφανίζεται κυρίως όταν πηγαίνετε κάπου μακριά από νοσοκομείο. Ο πνευμονολόγος επιβεβαίωσε ότι οι πνεύμονές σας είναι υγιείς. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα σας δεν αδυνατεί να αναπνεύσει — αλλά εσείς νιώθετε ότι αδυνατεί, και αυτή η αίσθηση είναι απολύτως πραγματική. Η διαφορά αυτή δεν μειώνει την εμπειρία σας. Την κάνει πιο κατανοητή....

Αυτό που συμβαίνει, στην ουσία, είναι ότι ο φόβος δεν αφορά πραγματικά την αναπνοή — αφορά την απουσία ασφάλειας. Η εγγύτητα σε νοσοκομείο λειτουργεί σαν εγγύηση ότι «αν πάθω κάτι, θα με σώσουν». Όταν αυτή η εγγύηση λείπει, το άγχος κινητοποιεί το σώμα σε κατάσταση συναγερμού — και ο συναγερμός εκδηλώνεται ως δύσπνοια, αϋπνία, αποφυγή. Σταδιακά, ο κόσμος σας στενεύει: αποφεύγετε μέρη, αποφεύγετε εξόδους, αποφεύγετε τη ζωή σας. Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που χρειάζεται αντιμετώπιση — όχι η αναπνοή, αλλά ο φόβος που την ελέγχει.

Στα δεκαεννιά σας, αυτό είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, αρκεί να το δουλέψετε με κάποιον ειδικό. Σας προτείνω να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας για να κατανοήσετε μαζί τι ακριβώς φοβάστε πίσω από τον φόβο, και να ανακτήσετε σταδιακά την κίνηση και την ελευθερία σας.

Εγκάρδια,
Παναγιώτης Μποκολής Read more

Αυτό που περιγράφετε μοιάζει με αγχώδη δύσπνοια/κρίσεις πανικού, ειδικά αφού ο πνευμονολόγος είναι καθαρός. Ο φόβος «μακριά από νοσοκομείο» συντηρεί τον κύκλο. Αν επιμένει, συμβουλευτείτε ψυχολόγο.

Καλησπέρα σας. Από αυτά που περιγράφετε, η δύσπνοια φαίνεται να συνδέεται με άγχος και φόβο, ιδιαίτερα όταν βρίσκεστε σε μέρος όπου νιώθετε λιγότερη ασφάλεια, όπως μακριά από νοσοκομείο. Το ότι οι ιατρικές εξετάσεις είναι καθαρές είναι πολύ σημαντικό και δείχνει ότι τα συμπτώματα δεν είναι οργανικά, αλλά σχετίζονται με τον τρόπο που ενεργοποιείται το νευρικό σας σύστημα.
Ο φόβος «μην μου συμβεί κάτι και δεν υπάρχει βοήθεια» τροφοδοτεί τη δύσπνοια και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο που περιορίζει την καθημερινότητά σας!
Αυτό αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με ψυχοθεραπεία, όπου δουλεύεται:
– ο φόβος της κρίσης
– η αίσθηση... απώλειας ελέγχου
– και η σταδιακή έκθεση σε καταστάσεις που αποφεύγετε
Δεν θα μείνει έτσι μόνιμα, αλλά όσο το αποφεύγετε τόσο ενισχύεται! Read more

Πρόκειται προφανώς για Διαταραχή Πανικού (κρίσεις πανικού). Να δείτε άμεσα ψυχίατρο-ψυχοθεραπευτή. Είναι σημαντικό να μην χρονίσει άλλο το πρόβλημά σας , το οποίο μπορεί να αντιμετωπισθεί.

Καλησπέρα σας. Από τη στιγμή που οι ιατρικές εξετάσεις είναι καθαρές, αυτό που βιώνετε φαίνεται να σχετίζεται με άγχος που εκφράζεται μέσα από το σώμα. Η δύσπνοια είναι ένα πολύ συχνό σύμπτωμα σε τέτοιες περιπτώσεις και μπορεί να ενισχύεται όταν υπάρχει έντονη σκέψη γύρω από την υγεία και την ασφάλεια.Στην περίπτωσή σας, το γεγονός ότι βρίσκεστε κοντά σε νοσοκομείο φαίνεται να λειτουργεί ως ενεργοποιητής και όχι ως ανακούφιση, γιατί υποσυνείδητα ενισχύει την ιδέα ότι μπορεί να χρειαστείτε άμεση βοήθεια. Έτσι, ο νους είναι σε εγρήγορση και το σώμα ακολουθεί. Με τον καιρό δημιουργείται ένας κύκλος όπου η προσμονή του συμπτώματος το κάνει πιο πι...θανό να εμφανιστεί.Αυτό που βοηθά είναι να δουλευτεί η σχέση σας με τον φόβο αυτόν, ώστε να μειωθεί σταδιακά η ανάγκη για έλεγχο και επιβεβαίωση. Με τη σωστή καθοδήγηση μπορείτε να επανεκπαιδεύσετε το σώμα και το μυαλό σας, ώστε να νιώθετε ξανά ασφάλεια και να μην περιορίζεται η καθημερινότητά σας. Read more

Θα σας ωφελούσε να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία για να μην παγιωθεί το άγχος και στη μετέπειτα ενήλικη ζωή, ώστε να μπορείτε κι εσείς να ευχαριστιέστε την καθημερινότητά σας.

Καλησπέρα σου. Αυτό που περιγράφεις μοιάζει πολύ με άγχος που εκφράζεται μέσω της αναπνοής. Το ότι ο πνευμονολόγος σε βρήκε καλά σημαίνει ότι το σώμα σου μπορεί να αναπνεύσει κανονικά, αλλά το νευρικό σου σύστημα ενεργοποιείται όταν νιώθεις λιγότερη ασφάλεια (π.χ. μακριά από νοσοκομείο).

Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος:
φόβος → δύσπνοια → περισσότερος φόβος

Αυτό δουλεύεται πολύ καλά με ψυχοθεραπεία και μπορείς να το ξεπεράσεις. Δεν κινδυνεύεις απλά το σώμα σου έχει μάθει να αντιδρά με φόβο.

Καλημέρα σας. Δεδομένου ότι έχετε ελέγξει για πιθανούς «οργανικούς» παράγοντες και δεν έχετε εντοπίσει κάποια σχετική αιτιολόγηση, είναι πιθανό αυτό που σας συμβαίνει να οφείλεται σε κάτι ψυχολογικής φύσης. Αναφέρετε αρχικά, ότι σας συμβαίνει όταν πηγαίνετε στην αδερφή σας και το συνδέετε με την απουσία νοσοκομείου εκεί κοντά, ενώ στη συνέχεια λέτε πως δεν μπορείτε να πάτε πουθενά – και εδώ, αναρωτιέμαι, σκέφτεστε το αν θα υπάρχει κάποιο νοσοκομείο κοντά; Παρατηρείτε μήπως τέτοιες ανησυχίες αναφορικά με την υγεία σας και γενικότερα, σε άλλα πλαίσια; Ανατρέχοντας και παλαιότερα, βλέπετε να υπήρχαν παρόμοιες ανησυχίες γενικά ή σε πιο ...συγκεκριμένες περιόδους; Μια υπόθεση θα ήταν, αν π.χ. η δύσπνοια εντείνεται, όταν πρόκειται να μείνετε μακριά από το σπίτι σας. Κι άμα συμβαίνει αυτό, για ποιους λόγους συμβαίνει; Αν όχι, μήπως υπάρχει κάτι άλλο, όταν πηγαίνετε στης αδερφής σας, που σας αναστατώνει - κάτι που ενδεχομένως να μην είναι εμφανές με την πρώτη; Για παράδειγμα κάποια αρνητική πτυχή στη σχέση μαζί της, που ενδεχομένως να μην θέλετε να παραδεχτείτε; Τέτοια και άλλα ερωτήματα θα μπορούσαν να δώσουν κάποια εξήγηση για τις δυσκολίες, που αναφέρετε, κάποιο νόημα, μια διαδικασία που πιθανότατα σταδιακά θα σας βοηθήσει και με τη δύσπνοια. Σ’ αυτή τη διαδικασία θα βοηθούσε το να συζητήσετε αυτά τα ερωτήματα με κάποιον κοντινό σας - φίλο ή συγγενή, που να αισθάνεστε άνετα και να έχετε εμπιστοσύνη - και σε δεύτερο χρόνο το να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, εφόσον δείτε πως η πρώτη μέθοδος δεν είναι επαρκής - σίγουρα πάντως θα χρειαστεί κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να δείτε αποτελέσματα… Read more

Καλησπέρα σας και Χρόνια Πολλά,

Από αυτά που περιγράφετε φαίνεται ότι αυτό που βιώνετε σας επηρεάζει σημαντικά τόσο στην καθημερινότητά σας όσο και στην ποιότητα ζωής σας. Το γεγονός ότι το αναγνωρίζετε και ζητάτε βοήθεια είναι ένα πολύ σημαντικό και θετικό πρώτο βήμα.

Εφόσον έχετε ήδη απευθυνθεί σε πνευμονολόγο και έχουν αποκλειστεί οργανικά αίτια, είναι αρκετά πιθανό τα συμπτώματα που περιγράφετε (δύσπνοια, αίσθημα ότι δεν μπορείτε να αναπνεύσετε, φόβος πριν τον ύπνο) να σχετίζονται με άγχος ή κρίσεις πανικού, οι οποίες συχνά εκδηλώνονται με έντονα σωματικά συμπτώματα.

Είναι σημαντικό να διερευνηθεί πώς ξεκίνησε α...υτή η εμπειρία:

πότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά
τι μπορεί να την πυροδότησε
γιατί συνδέεται συγκεκριμένα με το περιβάλλον της αδερφής σας (π.χ. η σκέψη ότι δεν υπάρχει κοντά νοσοκομείο φαίνεται να εντείνει το αίσθημα ασφάλειας)

Συχνά, ο φόβος «μη μου συμβεί κάτι και δεν μπορέσω να βοηθηθώ» μπορεί να διατηρεί και να ενισχύει τον κύκλο του άγχους.

Μέσα από ψυχοθεραπεία μπορείτε:

να κατανοήσετε τι πυροδοτεί αυτά τα συμπτώματα
να σπάσετε τον κύκλο φόβου–σωματικών συμπτωμάτων
και να μάθετε πρακτικούς τρόπους διαχείρισης του άγχους εκείνη τη στιγμή

Με τη σωστή υποστήριξη, αυτά τα συμπτώματα είναι απολύτως διαχειρίσιμα και βελτιώνονται σημαντικά.

Θα σας πρότεινα, λοιπόν, να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας, ώστε να το δουλέψετε πιο στοχευμένα. Read more

Θα σας βοηθήσει σημαντικά να επισκεφθείτε έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε να διερευνήσετε και να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά τις σκέψεις και τα συναισθήματα που πυροδοτούν τα συμπτώματα που αναφέρετε.

Αφού έχει λυθεί το παθολογικό κομμάτι, ίσως μπορούσατε να βοηθηθείτε με κάποιον ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Για κάποιο λόγο φαίνεται να έχει συνδεθεί η επίσκεψη στην αδερφή σας με κίνδυνο, είτε από την έλλειψη νοσοκομείου που αναφέρετε ή από κάτι άλλο και αυτό σας δημιουργεί άγχος. Θα μπορούσατε να το διερευνήσετε αυτό με τον ειδικό που θα επιλέξετε.

Καλησπέρα σας.
Κατανοώ πόσο σας περιορίζει αυτός ο φόβος, ειδικά όταν νιώθετε ότι η ανάσα σας σας προδίδει μακριά από ένα νοσοκομείο. Ως θεραπευτές, βλέπουμε συχνά πως η δύσπνοια αυτή δεν είναι παθολογική, αλλά ένας «λάθος συναγερμός» του εγκεφάλου που αισθάνεται απειλή, επειδή είστε μακριά από βοήθεια.
Σας προτείνω τα εξής σύντομα βήματα:
Αποδοχή του συμπτώματος: όταν νιώθετε ότι δεν αναπνέετε, πείτε στον εαυτό σας: «Είναι άγχος, δεν είναι κίνδυνος. Οι πνεύμονές μου λειτουργούν τέλεια».
Εστίαση στην εκπνοή: μην προσπαθείτε να ρουφήξετε αέρα. Αδειάστε τα πνευμόνια σας αργά και σταθερά. Η εισπνοή θα έρθει φυ...σικά μετά.
Σταματήστε την αποφυγή: μην κόβετε τις επισκέψεις στην αδερφή σας. Η αποφυγή γιγαντώνει τον φόβο, ενώ η έκθεση τον αποδυναμώνει.
Γνωσιακή Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία: είναι η πιο άμεση λύση, για να εκπαιδεύσετε ξανά το μυαλό σας να μην φοβάται το σώμα του.
Δεν είστε σε κίνδυνο, είστε απλώς σε ένταση. Με τη σωστή καθοδήγηση, θα ξαναβρείτε την ελευθερία σας.
Θέλετε να σας περιγράψω μια άσκηση αναπνοής που μπορείτε να κάνετε οπουδήποτε; Read more

Καλησπέρα σας. Η δύσπνοια που περιγράφετε, ειδικά εφόσον ο ιατρικός έλεγχος είναι καθαρός, συνδέεται συχνά με άγχος και φόβο ότι «κάτι θα συμβεί», ιδιαίτερα σε καταστάσεις όπου νιώθετε λιγότερη ασφάλεια (π.χ. μακριά από νοσοκομείο). Δημιουργείται έτσι ένας κύκλος: φόβος → σωματικό σύμπτωμα (δύσπνοια) → περισσότερος φόβος.
Συνήθως βοηθά η κατανόηση ότι το σύμπτωμα είναι αποτέλεσμα άγχους και όχι ένδειξη πραγματικού κινδύνου, καθώς και η σταδιακή έκθεση σε αυτές τις συνθήκες χωρίς αποφυγή. Παράλληλα, τεχνικές ρύθμισης της αναπνοής και δουλειά με τις σκέψεις που ενισχύουν τον φόβο μπορούν να μειώσουν σημαντικά την ένταση.
Η εικ...όνα αυτή είναι αντιμετωπίσιμη και με την κατάλληλη καθοδήγηση μπορείτε να επανέλθετε σταδιακά στις δραστηριότητές σας χωρίς τον περιορισμό του φόβου. Αν επιμένει, θα ήταν χρήσιμο να απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας. Βρίσκομαι στη διάθεση σας. Read more