Πουλιάση Mένια

Καλησπέρα! Ο γιος μου είναι 23 μηνών και μέχρι τώρα από φόβο δικό μου έτρωγε πλήρως αλεσμένα όλα τα φαγητά, τώρα που αποφάσισα να κάνω τη μετάβαση σε κομμάτια υπάρχει δυσκολία και άρνηση από το παιδί. (Τα πατημένα δεν τα τρώει)! Είναι πιο θετικός και δεκτικός στα σνακ π.χ. κέικ, πανκέικ, ομελέτα, μάφιν αλλά καθόλου δεκτικός στα κυρίως γεύματα π.χ. μπιφτέκια (δεν τα έπιασε καν με τα χέρια να το δοκιμάσει), ούτε κοτόπουλο με κριθαράκι, ούτε τραχανά (μια φορά τον έφαγε με το κουτάλι κι ενώ του άρεσε δεν τον ξανάφαγε)! Γενικά υπάρχει μια άρνηση όταν βλέπει κάτι μη αλεσμένο στο πιάτο του για κυρίως γεύμα δεν πιάνει καν το κουτάλι να φάει και κλαίει λέγοντας Δεν θέλω! Η παιδίατρος μου είπε να κόψω τελείως το μπλέντερ και το αποτέλεσμα είναι το παιδί να πεινάει πολύ και να κλαίει ζητώντας γιαούρτι και κρέμες! Το πρωί όταν ξυπνάει τρώει κρέμα σιμιγδάλι, μετά κάποιο σνακ το μεσημέρι δεν τρώει τίποτα γιατί δεν θέλει αφού δεν είναι αλεσμένο, το απόγευμα πάλι την βγάζει με κάποιο σνακ και το βράδυ επειδή πάλι δεν τρώει γεύμα του δίνω γιαούρτι! Επίσης να πω ότι δεν δέχεται να τον ταΐζω εγώ! Τι θα μπορούσα να κάνω; Πώς να το χειριστώ; Πρέπει να απευθυνθώ σε κάποια ειδικότητα; Το κακό είναι ότι μένω σ' ένα νησί χωρίς γιατρούς πέρα των πολύ βασικών ειδικοτήτων!

Έχω ένα κοριτσι 6 χρόνων το οποίο φέτος τελειώνει τον νηπιαγωγείο!! Είναι πολύ υπεύθυνη,ωριμη,κοινωνική ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδί. Δεν έχει αδέλφια.Στο σχολείο περνάει όμορφα.στο σπίτι παίζει ζωγραφίζει γενικά όλα καλά. Τις τελευταίες τρεις μέρες όμως,ετσι ξαφνικά άρχισε να παρουσιάζει περίεργη συμπεριφορά.Ανεξήγητους φόβους... Ξαφνικά φοβάται όταν πετάει μία μύγα να μην την καταπιεί να μην μπει μέσα στο αυτή της..Ξαφνικά φοβάται να φάει για να μην πνιγεί...((Χωρίς να έχει πνιγεί ποτέ με φαγητό))Έχει συνεχώς πόνους.την πονάει για λίγο η κοιλιά μετά το ξεχνάει.. μετά την πονάει το στήθος.Μετά την πονάνε τα πόδια..Μετά την πονάει το κεφάλι.Την πονάνε λέει τα μάτια της...νιωθει κάτι να υπάρχει στο λαιμό της...Τα ξεχνάει για λίγο και ξανά από την αρχή....Μόνο το βράδυ κοιμάτα μία χαρά κ είναι ήρεμη..και στο σχολείο κάνει τέτοιες σκέψεις αλλά δεν τις λέει στις δασκάλες..μέσα σε όλα αυτά με αγχωνει και ότι δεν ξέρω αν όντως πονάει η νομίζει.δεν είναι παιδί που θα πει ψέματα ότι πονάει κάπου χωρίς αυτό το σημείο να την ενοχλεί έστω και στο ελάχιστο... Ρώτησα της δασκάλες στο σχολείο είναι όλα καλά και φυσιολογική.Ρώτησα και την μικρή για το σχολείο όλα καλα Πρόσφατες εξετάσεις αίματος φυσιολογικές με πολύ λίγη χαμηλή βιταμίνη d. Καρδιολογικές εξετάσεις φυσιολογικές.Στην επίσκεψή μας στον παιδίατρο πριν ξεκινήσουν όλα αυτά όλα μία χαρά.στο σπίτι εκεί που παίζει και είναι μία χαρά ξαφνικά την πιάνει ένας πόνος σε κάποιο σημείο του σώματος... Το ξεχνάει μετά από λίγο βάζει τα κλάματα για τη φοβάται ότι θα μείνει τυφλή.Το ξεχνάει μετά από λίγο βάζει τα κλάματα για τι νομίζει ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει.δεν έχει γίνει καμία αλλαγή στο οικογενειακό μας περιβάλλον.Με τον άντρα μου είμαστε μία χαρά. Η μικρή.δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό που να δικαιολογεί όλη αυτή τη συμπεριφορά... Δεν ξέρω τι να κάνω δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω δεν ξέρω τι συμβαίνει.. έχω κλεισει ραντεβού την τρίτη με τον παιδίατρο να κάνω μία συζήτηση μαζί του. αλλά θέλω μία γνώμη ακόμα.ευχαριστώ

Καλημέρα σας Το παιδί μου είναι στο φάσμα, πολύ υψηλής λειτουργικότητας. Το ανακαλύψαμε πριν ένα χρόνο στα 9 του. Έχει πολλούς ψυχαναγκασμούς κ πολύ άγχος. Κάνει εργοθεραπείες, παιχνίδοθεραπεία με παιδοψυχίατρο κ θεραπευτική ιππασία. Το πρώτο εξάμηνο έκανε άλματα όσο αφορά το κοινωνικό κ σχολικό περιβάλλον καθώς ήταν ένα μοναχικό παιδί. Τώρα όμως έχει αρχίσει να παρουσιάζει επιθετικές συμπεριφορές κ να εμφανίζει καινούριους ψυχαναγκασμούς. Η παιδοψυχίατρος μου είπε ότι θα πρέπει να προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να τους σπάμε αλλιώς θα χρειαστούμε φαρμακευτική θεραπεία. Πώς μπορώ να δουλέψω στην καθημερινότητά μας το κομμάτι των ψυχαναγκασμών κ να το βοηθήσω τη στιγμή των κρίσεων κ των εμμονών? Ποια στάση πρέπει να κρατάω όταν μου παρουσιάζει ένα καινούργιο ψυχαναγκασμό? Ευχαριστώ πολύ!