Παπαγιαννης Γιώργος

Καλησπέρα. Αυτό που περιγράφεις δεν είναι καθόλου ντροπιαστικό. Και θα σου πω κάτι που ίσως χρειάζεται να ακούσεις λίγο διαφορετικά: το πρόβλημά σου πιθανότατα δεν είναι ότι δεν έχεις αρκετή θέληση. Είναι ότι προσπαθείς να βρεις πρώτα τον “τέλειο προορισμό” για να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ξεκινήσει.

Η σύγκριση με τον δίδυμο αδερφό σου κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Εκείνος είχε από νωρίς ένα πολύ συγκεκριμένο ενδιαφέρον, το οποίο εξελίχθηκε σε δεξιότητα, μετά σε σπουδές, μετά σε ευκαιρίες και τελικά σε μια αρκετά ξεκάθαρη πορεία. Εσύ κοιτάζεις σήμερα το αποτέλεσμα της δικής του διαδρομής και το συγκρίνεις με τη δική σου αφε...τηρία. Είναι λογικό να νιώθεις ότι μένεις πίσω. Αλλά δεν σημαίνει ότι είσαι πίσω.

Και υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό σε αυτό που έγραψες: «έχω μέσα μου πολύ μεγάλη ανάγκη να δουλέψω σκληρά, μεθοδικά και έξυπνα». Αυτό σημαίνει ότι έχεις ενέργεια, φιλοδοξία και ανάγκη δημιουργίας. Αυτό που λείπει δεν είναι απαραίτητα ο στόχος. Λείπει ένας προσωρινός στόχος αρκετά συγκεκριμένος ώστε να μπορέσεις να κινηθείς.

Δεν χρειάζεται στα 26 σου να ξέρεις «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Πραγματικά. Χρειάζεται να αρχίσεις να ανακαλύπτεις τι αξίζει να δοκιμάσεις.

Το μεγάλο λάθος θα ήταν να πεις: «Πρέπει να αποφασίσω τώρα τι θα κάνω για τα επόμενα 40 χρόνια». Αυτό δημιουργεί τεράστια πίεση και κάθε επιλογή μοιάζει επικίνδυνη. Αντί γι’ αυτό, θα σου πρότεινα να αλλάξεις την ερώτηση. Όχι «ποιο είναι το πάθος μου;», αλλά «σε ποιον τομέα είμαι διατεθειμένος να επενδύσω τους επόμενους έξι μήνες για να δω αν μου ταιριάζει;»

Το πάθος επίσης δεν εμφανίζεται πάντα πριν ξεκινήσεις. Πολύ συχνά δημιουργείται μετά την ενασχόληση. Κάποιος ξεκινά κάτι, αποκτά ικανότητα, βλέπει πρόοδο, αρχίζει να αισθάνεται competent, γνωρίζει ανθρώπους, ανακαλύπτει νέες πλευρές του αντικειμένου και τότε δημιουργείται το ενδιαφέρον. Περιμένουμε συχνά να νιώσουμε πρώτα «αυτό είναι το πάθος μου» και μετά να ξεκινήσουμε. Μπορεί να λειτουργεί ακριβώς ανάποδα.

Και ο φόβος σου «μην επιλέξω λάθος» είναι ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι εδώ. Στα 26, μια επιλογή δεν χρειάζεται να είναι ισόβια απόφαση. Μπορεί να είναι πείραμα. Μπορείς να δοκιμάσεις έναν χώρο για τρεις μήνες, να μάθεις, να δουλέψεις πάνω του και να αποφασίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις. Αν δεν σου ταιριάζει, δεν απέτυχες. Απέκτησες πληροφορία για τον εαυτό σου.

Θα σου έβαζα λοιπόν έναν διαφορετικό στόχο για τώρα: όχι να βρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, αλλά να δημιουργήσεις αρκετές εμπειρίες ώστε να ανακαλύψεις τι θέλεις.

Και κάτι ακόμα για τον αδερφό σου. Το ότι είστε δίδυμοι δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχετε την ίδια ταχύτητα, την ίδια ιδιοφυΐα, το ίδιο ενδιαφέρον ή την ίδια διαδρομή. Ίσως μάλιστα η σύγκριση μαζί του να έχει γίνει τόσο έντονη που κάθε φορά που σκέφτεσαι «τι μπορώ να κάνω εγώ;» εμφανίζεται από πίσω η εικόνα του και η απάντηση φαίνεται πάντα ανεπαρκής. Εκεί χρειάζεται να αρχίσεις να μετράς τον εαυτό σου απέναντι στον χθεσινό εαυτό σου, όχι απέναντι στον αδερφό σου.

Αν ήσουν άνθρωπος που έρχεται σε μένα με αυτό το θέμα, δεν θα προσπαθούσα να σου βρω επάγγελμα. Θα προσπαθούσα πρώτα να σε βοηθήσω να χαρτογραφήσεις τον εαυτό σου: τι σε τραβάει, τι σε απωθεί, σε τι είσαι φυσικά καλός, τι είδους προβλήματα σου αρέσει να λύνεις, αν προτιμάς ανθρώπους ή πράγματα, δημιουργία ή ανάλυση, ασφάλεια ή ρίσκο, ανεξαρτησία ή συνεργασία, πρακτική δουλειά ή πνευματική εργασία. Και κυρίως, τι ζωή θέλεις να ζεις, γιατί άλλο «τι επάγγελμα θέλω» και άλλο «τι καθημερινότητα θέλω να έχω».

Από εκεί μπορεί να βγει ένα πρώτο πλάνο. Όχι για όλη σου τη ζωή. Για τους επόμενους 90 ημέρες.

Και θα σου έλεγα να κρατήσεις αυτή τη φράση: «Δεν χρειάζεται να ξέρω πού θα καταλήξω για να κάνω το επόμενο σωστό βήμα.»

Γιατί αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεσαι περισσότερη πίεση. Χρειάζεσαι κατεύθυνση αρκετή για να ξεκινήσεις. Η κατεύθυνση, με τη σειρά της, θα γίνει πιο καθαρή όσο κινείσαι. Διάβασε περισσότερα