Ναυτίες και εμετοφοβία σε 30χρονο: Ψυχολογικό ή ελικοβακτηρίδιο;

Υπάρχει περίπτωση μια έντονη φοβία, όπως η εμετοφοβία, να μπορεί πράγματι να δημιουργήσει σωματικά συμπτώματα, ακόμη και έντονα. Όταν το άγχος είναι διαρκές, το νευρικό σύστημα παραμένει σε εγρήγορση και το στομάχι είναι από τα πρώτα όργανα που επηρεάζονται.
Οι συμπεριφορές που περιγράφετε τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο άγχους και ναυτίας. Το σύμπτωμα δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι επικίνδυνο, αλλά συχνά είναι αποτέλεσμα του φόβου, δηλαδή ψυχοσωματικό.
Θα σας συνιστούσα να αναζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγο - ψυχοθεραπευτή. Η ψυχοθεραπευτική δουλειά πάνω στη φοβία και στο άγχος θα μειώσει τα συμπτώματα και θα σας κάνει να αισθανθείτε πάλι ...ασφαλείς. Read more

Τα συμπτώματα που περιγράφετε χρειάζονται πρώτα ιατρικό έλεγχο, ώστε να αποκλειστεί ένα παθολογικό αίτιο. Αυτό είναι πάντα το σωστό πρώτο βήμα.
Αν ο έλεγχος είναι καθαρός, τότε είναι πολύ πιθανό το άγχος και η εμετοφοβία να παίζουν καθοριστικό ρόλο, καθώς μπορούν να προκαλέσουν επίμονη ναυτία.
Σε αυτή την περίπτωση, η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία (CBT) έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική στη διαχείριση της φοβίας και των σωματικών συμπτωμάτων.

Καλημέρα σας. Καταλαβαίνω πόσο κουραστικό και ανησυχητικό μπορεί να είναι να ζείτε για μήνες με ναυτία, ειδικά όταν υπάρχει ήδη έντονος φόβος γύρω από τον εμετό. Το σώμα τότε δεν είναι απλώς «ένα σώμα», γίνεται συνεχώς το επίκεντρο της προσοχής και του άγχους.

Απαντώντας στο βασικό σας ερώτημα: ναι, μια φοβία και γενικότερα το άγχος μπορούν πράγματι να γεννήσουν και να συντηρήσουν σωματικά συμπτώματα, και μάλιστα πολύ πειστικά. Το στομάχι είναι από τα όργανα που επηρεάζονται πιο άμεσα από το άγχος. Όταν υπάρχει εμετοφοβία, ο εγκέφαλος βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση («μήπως αρρωστήσω; μήπως κάνω εμετό;»), κάτι που... ενεργοποιεί το αυτόνομο νευρικό σύστημα και μπορεί να προκαλέσει ναυτία, σφίξιμο κλπ. Στη συνέχεια, η συνεχής παρακολούθηση των σωματικών αισθήσεων και οι έλεγχοι (ημερομηνίες λήξης, σκέψεις για γαστρεντερίτιδα κ.λπ.) ενισχύουν τον φαύλο κύκλο και συντηρούν τη δυσφορία.

Το γεγονός ότι:
η ναυτία δεν οδηγεί σε εμετό,
εμφανίζεται έντονα σε κοινωνικές στιγμές ή όταν «στρέφεται» εκεί η προσοχή σας,
και συνοδεύεται από άγχος και φόβο,
ταιριάζει αρκετά με άγχος-σωματοποιημένο μοτίβο.

Από την άλλη, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε και κάτι: μια ψυχολογική εξήγηση δεν αποκλείει αυτόματα μια οργανική. Καταστάσεις όπως το ελικοβακτηρίδιο που αναφέρατε ή άλλες γαστρεντερικές διαταραχές μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια ενοχλήματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρειάζεται ένας βασικός ιατρικός έλεγχος, όχι μόνο για να αποκλειστεί κάτι οργανικό, αλλά και για να μειωθεί το άγχος («ξέρω τι έχω – ή τι δεν έχω»).

Αν τελικά δεν προκύψει κάτι παθολογικό, τότε αξίζει να δείτε τη ναυτία σας όχι σαν «πρόβλημα», αλλά σαν σήμα ενός υπερφορτισμένου συστήματος άγχους. Η εμετοφοβία είναι απόλυτα αντιμετωπίσιμη μέσα από ψυχοθεραπεία, δουλεύοντας τόσο τις φοβικές σκέψεις όσο και τη σχέση με τις σωματικές αισθήσεις.

Δεν είναι «στο μυαλό σας» με την έννοια του φανταστικού — είναι μια πραγματική εμπειρία που όμως φαίνεται να έχει βαθιά σύνδεση με το άγχος. Και αυτό, ευτυχώς, σημαίνει ότι μπορεί να αλλάξει. Και σας εύχομαι να το πετύχετε το συντομότερο. Read more

Συνιστάται γαστρεντερολογικός έλεγχος και ταυτόχρονη ψυχολογική υποστήριξη για διαχείριση άγχους και συμπτωμάτων, με καταγραφή για συσχέτιση με καταστάσεις στρες.

Η ναυτία είναι πολύ συχνό σύμπτωμα άγχους, ειδικά όταν υπάρχει εμετοφοβία και συνεχής έλεγχος. Παρ’ όλα αυτά, επειδή κρατά 3 μήνες, είναι καλό να γίνει μια βασική γαστρεντερολογική εκτίμηση για αποκλεισμό οργανικής αιτίας. Αν όλα είναι καλά, η ψυχοθεραπεία βοηθά σημαντικά στη φοβία και στον φαύλο κύκλο φόβου–συμπτώματος.