Πώς να σταματήσω τις έντονες σκέψεις για το μέλλον και το τέλος του σχολείου στα 17 μου;

Μιλήστε με κάποιον που εμπιστεύεστε και μοιραστείτε αυτά που νιώθετε ..Αυτό σίγουρα θα σας βοηθήσει , έτσι ώστε να αποφορτίσετε αυτές τις αρνητικές σκέψεις.
Αν αυτές επιμένουν , θα σας βοηθούσε η παρουσία ενός σχολικού ψυχολόγου αν υπάρχει ή διαφορετικά η βοήθεια απο κάποιον άλλο ψυχικής υγείας .
Οι σκέψεις που κάνετε , απασχολούν πολλά άτομα της ηλικίας σας καθώς σε αυτη την φάση αλλάζουν πολλά..σχολείο , ευθύνες , παρέες, εικόνα εαυτού..
Ίσως αυτές οι αλλαγέςς , να πυροδοτούν άγχος και το μυαλό να προσπαθεί να κρατήσει κάτι πιο ασφαλές και γνώριμο ( στιγμές απο το γυμνάσιο) σε αυτην την μεταβατική περίοδο .Το θέμα είναι οτι όσο... προσπαθείτε να τις αποβάλλετε , τόσο πιο κολλημένες παραμένουν οι σκέψεις .Πίσω απο όλα αυτές τις σκέψεις ίσως να κρύβεται ο φόβος πχ ή αλλα συναισθήματα .Αν θεωρείτε οτι δεν μπορείτε να ηρεμήσετε τον εαυτό σας και αυτό γίνεται αρκετά ενοχλητικό συζητήστε με το οικογενειακό περιβάλλον και απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό. Read more

Θα πρεπει μέσω της ψυχοθεραπειας μα βρούμε ποιος φοβος κρύβεται πισω απο αυτές τις σκέψεις.Αν θέλετε καλέστε με για μια δωρεάν συνεδρία.

Αυτό που νιώθεις είναι πιο ανθρώπινο απ’ όσο νομίζεις, ειδικά στα 17. Βρίσκεσαι σε μια ηλικία που όλα αλλάζουν και είναι πολύ συχνό το μυαλό να κολλάει στο «θέλω να γυρίσω πίσω» ή να συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων.

Δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι λάθος με εσένα. Συνήθως σημαίνει ότι δυσκολεύεσαι να διαχειριστείς το άγχος του να μεγαλώνεις και τον φόβο ότι χάνεται μια πιο ασφαλής περίοδος της ζωής σου.

Και πολλές φορές αυτές οι σκέψεις δεν φεύγουν απλώς προσπαθώντας να τις διώξεις, αλλά όταν κάποιος σε βοηθήσει να καταλάβεις τι πραγματικά κρύβεται πίσω τους.

Γεια σου. Θέλω να ξέρεις ότι αυτό που περνάς είναι απολύτως φυσιολογικό και το βιώνουν πάρα πολλοί έφηβοι στην ηλικία σου. Βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο μεταβατικό στάδιο. Η ιδέα ότι τελειώνει το σχολείο και μεγαλώνεις φέρνει ένα φυσικό "πένθος" για την παιδική ηλικία, αλλά και άγχος για το άγνωστο μέλλον. Όταν το μυαλό σου πιέζεται, είναι λογικό να ζητά καταφύγιο στο παρελθόν (Γ΄ Γυμνασίου) ή να συγκρίνεται με άλλους.Οι σκέψεις αυτές δεν θα φύγουν, αν προσπαθήσεις να τις "σταματήσεις" με το ζόρι, γιατί όσο τις πολεμάς, τόσο δυναμώνουν. Αντί να τις αποβάλλεις, μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο που τις αντιμετωπίζεις με τα εξής βήματ...α
Αποδοχή χωρίς ενοχές --> Όταν έρχεται η σκέψη "θέλω να γυρίσω στο Γυμνάσιο", πες στον εαυτό σου: "Είναι απλώς το άγχος μου για το μέλλον που με κάνει να νοσταλγώ την ασφάλεια. Είναι οκέι να νιώθω έτσι".
Σταμάτα τη σύγκριση στα social media--> Αυτό που βλέπεις στις φίλες σου είναι απλώς μια "βιτρίνα" στιγμών, όχι η πραγματική τους καθημερινότητα με τις δικές τους δυσκολίες.
Εστίαση στο "εδώ και τώρα"--> Κάθε φορά που το μυαλό σου τρέχει στο "του χρόνου", φέρνε το πίσω στην τρέχουσα εβδομάδα. Τι μπορείς να κάνεις σήμερα για να περάσεις όμορφα;
Μίλησε για αυτό--> Μοιράσου το άγχος σου με φίλους της ηλικίας σου. Θα εκπλαγείς από το πόσοι νιώθουν ακριβώς το ίδιο. Μεγαλώνω δεν σημαίνει χάνω τη χαρά μου, σημαίνει ότι αποκτώ τη δύναμη να φτιάξω τη ζωή μου όπως τη θέλω εγώ. Read more

Στην εφηβεία είναι συχνό να υπάρχει άγχος για το μέλλον και σύγκριση με άλλους. Οι σκέψεις δεν χρειάζεται να εξαφανιστούν, αλλά να τις βλέπεις ως άγχος, όχι ως αλήθεια. Εστίασε στο παρόν, σε μικρούς στόχους και μείωσε τις συγκρίσεις.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό και αναμενόμενο να νιώθεις έτσι, καθώς στα 17 σου χρόνια βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο μεταβατικό στάδιο, και το άγχος για το μέλλον συχνά εκφράζεται ως νοσταλγία για το παρελθόν ή σύγκριση με άλλους. Δεν μπορείς να "σβήσεις" τις σκέψεις με το ζόρι, αλλά μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο που τις διαχειρίζεσαι, ώστε να σταματήσουν να σε ελέγχουν. Με αποδοχή, παρατήρηση και σίγουρα μικρά βήματα μέσα στην καθημερινότητα. Αν νιώθεις ότι αυτές οι σκέψεις σε εμποδίζουν κατά πολύ στην καθημερινότητα μπορείς να συμβουλευτείς έναν ειδικό

Οι σκέψεις που περιγράφετε είναι πολύ συχνές, ειδικά κατά την περίοδο της εφηβείας, κατά την οποία ανακινουνται υπαρξιακές αναζητήσεις, ζητήματα ταυτότητας κ.α., και παράλληλα η σύγκριση με τους συνομηλίκους είναι αρκετά έντονη. Θα πρότεινα να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία ώστε να δουλέψετε αυτά τα ζητήματα που σας απασχολούν και να αποφορτιστειτε συναισθηματικά.

Αυτό που περιγράφετε είναι πολύ συχνό στην ηλικία σας, παρόλο που μπορεί να το βιώνετε πολύ έντονα και μοναχικά. Η μετάβαση προς την ενηλικίωση, το τέλος του σχολείου και οι αλλαγές που έρχονται συχνά φέρνουν άγχος, νοσταλγία για πιο “ασφαλείς” περιόδους και συγκρίσεις με άλλους ανθρώπους που φαίνεται να περνούν καλύτερα.

Συνήθως, όσο περισσότερο προσπαθούμε να διώξουμε τέτοιες σκέψεις από το μυαλό μας, τόσο πιο επίμονες γίνονται. Πιο βοηθητικό είναι να προσπαθήσετε να καταλάβετε τι συναίσθημα κρύβεται από κάτω: φόβος για το μέλλον; ανασφάλεια; πίεση; αίσθηση ότι χάνεται μια περίοδος της ζωής σας;

Επίσης, οι συγκρίσεις με άλ...λους ανθρώπους σχεδόν πάντα μας κάνουν να νιώθουμε ανεπαρκείς, γιατί βλέπουμε μόνο την “καλή εικόνα” των άλλων και όχι τι πραγματικά βιώνουν. Το ότι μεγαλώνετε δεν σημαίνει ότι χάνετε τη ζωή σας ή ότι “άργησε” κάτι για εσάς. Αντίθετα, βρίσκεστε σε μια φυσιολογική μεταβατική περίοδο που μπορεί να φέρνει αβεβαιότητα αλλά και πολλές νέες δυνατότητες.

Αν νιώθετε ότι αυτές οι σκέψεις σας κατακλύζουν καθημερινά ή σας δυσκολεύουν πολύ συναισθηματικά, θα μπορούσε να βοηθήσει να το συζητήσετε και με έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε να μην το κουβαλάτε μόνη σας. Read more

Νομίζω πως είναι απόλυτα φυσιολογικό να σε απασχολούν όλα αυτά στην ηλικία που είσαι. Ίσως κάποιες φορές να εύχεσαι να ήσουν μικρότερη, ώστε να μην έχεις τόσα άγχη και ευθύνες, αλλά αυτό που νιώθεις είναι λογικό, γιατί βρίσκεσαι ουσιαστικά μια ανάσα πριν την ενηλικίωση.
Το να προσπαθείς συνέχεια να σταματήσεις αυτές τις σκέψεις ίσως τελικά τις κάνει πιο έντονες και επίμονες. Ίσως αυτό που χρειάζεσαι είναι να βάλεις σιγά-σιγά κάποια πράγματα σε μια σειρά, να δώσεις προτεραιότητες και να αρχίσεις να χτίζεις μικρούς στόχους.
"Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις για τους επόμενους μηνες?"
Το πιο σημαντικό είναι να ανακαλύψε...ις τι θέλεις πραγματικά για εσένα και, με μικρά και σταθερά βήματα, να προχωράς προς αυτό. Γιατί τελικά αυτό που χρειάζεσαι είναι να νιώθεις ότι έχεις έστω λίγο τον έλεγχο της επόμενης σου κίνησης και όχι να τα έχεις όλα χαοτικά μέσα στο μυαλό σου, γιατί αυτό είναι που σε αγχώνει περισσότερο. Read more

Καλησπέρα σας. Μπορείς να με καλέσεις άμεσα να μιλήσουμε για οτιδήποτε σε απασχολεί έντονα. Δρ. Αλεξοπούλου.

Καλησπέρα,
Αρχικά θέλω να σου πω ότι βρίσκεσαι σε μια ηλικιακή φάση όπου συμβαίνουν πολλές και αρκετά απότομες αλλαγές, τόσο στο σώμα όσο και στον εγκέφαλο και στη συναισθηματική λειτουργία.
Η μετάβαση προς την ενηλικίωση συχνά φέρνει:

έντονες σκέψεις,
υπαρξιακούς προβληματισμούς,
συγκρίσεις με άλλους,
φόβο για το μέλλον,
ακόμα και μια νοσταλγία για παλιότερες ηλικίες όπου νιώθαμε πιο “ασφαλείς” και ξέγνοιαστοι.

Οπότε θέλω λίγο να σε καθησυχάσω ότι αυτό που βιώνεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι “κάτι πάει λάθος” με εσένα.
Σε αυτή την ηλικία γίνονται μεγάλες αλλαγές:

στις ορμόνες,
στη σ...κέψη,
στην εικόνα εαυτού,
στη διάθεση,
αλλά και στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή και το μέλλον.

Παρόλα αυτά, είναι πολύ σημαντικό ότι αναγνωρίζεις πως αυτές οι σκέψεις σε δυσκολεύουν και ζητάς βοήθεια. Αυτό δείχνει επίγνωση και ανάγκη να φροντίσεις τον εαυτό σου — και δεν είναι κάτι που πρέπει να αγνοηθεί.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω:
έχεις μιλήσει ποτέ σε κάποιον γι’ αυτά που νιώθεις;

Υπάρχει στην οικογένειά σου ένα πρόσωπο με το οποίο νιώθεις ασφάλεια να μοιραστείς αυτούς τους προβληματισμούς;
Ή έχεις σκεφτεί ότι ίσως θα σε βοηθούσε να δουλέψεις αυτές τις σκέψεις με κάποιον ειδικό, ώστε να μη μένεις μόνη σου με όλη αυτή την πίεση; Read more

Αυτό που βιώνεις είναι αρκετά συνηθισμένο στην ηλικία σου, ακόμη κι αν αυτή τη στιγμή σου φαίνεται έντονο και δύσκολο να το διαχειριστείς. Στα 17 τους, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι κλείνει μια σημαντική περίοδος της ζωής τους (σχολικός βίος) και ότι πλησιάζει μια νέα φάση με περισσότερες αλλαγές, ευθύνες και αβεβαιότητα. Αυτό συχνά δημιουργεί άγχος, νοσταλγία για τα προηγούμενα χρόνια και σκέψεις όπως «θέλω να γυρίσω πίσω».

Συνήθως, όμως, δεν μας λείπει πραγματικά μια συγκεκριμένη ηλικία, όπως η Γ΄ γυμνασίου, αλλά το συναίσθημα που είχαμε τότε: περισσότερη ανεμελιά, αίσθηση ασφάλειας και λιγότερη πίεση γι...α το μέλλον. Όταν το μυαλό φοβάται την αλλαγή, έχει την τάση να εξιδανικεύει το παρελθόν και να πλάθει στο μυαλό του το μέλλον ως κάτι τρομακτικό.

Παράλληλα, η συνεχής σύγκριση με φίλους ή συνομηλίκους μπορεί να ενισχύει αυτές τις σκέψεις. Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν μόνο την «καλή πλευρά» της ζωής τους και όχι τις προσωπικές τους δυσκολίες ή ανασφάλειες. Στα 17 πολλοί θέλουν να δείχνουν πιο άνετοι απ’ όσο πραγματικά είναι. Επομένως, η σύγκριση αυτή δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι ζουν καλύτερα, ενώ εγώ όχι.

Αναφορικά με τις σκέψεις, αντί να προσπαθείς να διώξεις, προσπάθησε να τις αναγνωρίζεις χωρίς να τις αφήνεις να σε καθορίζουν, στρέφοντας εκ νέου την προσοχή σου πάλι στο παρόν, στο εδώ και τώρα και σε δραστηριότητες που σε κάνουν να νιώθεις καλά. Εάν, παρά ταύτα, οι σκέψεις αυτές επιμένουν και επηρεάζουν έντονα την καθημερινότητά σου, θα χαρώ πολύ να σε βοηθήσω. Read more

Καλησπέρα, είσαι σε μία μεταβατική περίοδο και υπάρχουν σκέψεις που πιέζουν. Συνήθως πίσω από αυτές τις σκέψεις υπάρχει φόβος, αβεβαιότητα ή ανάγκη για περισσότερη ασφάλεια.

Στην προσωποκεντρική προσέγγιση δουλεύουμε με σεβασμό στον δικό σου ρυθμό και σε αυτό που βιώνεις τώρα. Δεν προσπαθούμε να «διώξουμε» τις σκέψεις, αλλά να τις κατανοήσουμε και να δούμε τι χρειάζεσαι για να νιώσεις πιο σταθερός/ή και πιο συνδεδεμένος/η με τον εαυτό σου.

Αν το επιθυμείς, μπορούμε μαζί να διερευνήσουμε τι σε φοβίζει περισσότερο σε αυτή τη μετάβαση, πώς σε επηρεάζουν οι συγκρίσεις με άλλους και τι θα σε βοηθούσε να σταθείς πιο τρυφ...ερά απέναντι στον εαυτό σου σε αυτή τη φάση της ζωής σου. Read more

Νιώθω πως περνάτε μια περίοδο με πολύ έντονους προβληματισμούς και ανησυχίες με αποτέλεσμα να σας κατακλύζει το άγχος για το μέλλον. Παράλληλα, απο την περιγραφή σας, κατανοώ πως θέτετε σε αμφισβήτηση την προσωπική σας αξία και ταυτότητα. Θα σας πρότεινα να ξεκινήσετε το δικό σας ταξίδι αυτογνωσίας. μέσω κάποιου ψυχολόγου/ψυχοθεραπευτή που θα σας εμπνεύσει εμπιστοσύνη, προκειμένου να μάθετε τεχνικές για να περιορίσετε τις αρνητικές σκέψεις, να ενδυναμωθείτε και να χτίσετε την προσωπική σας ταυτότητα με σιγουριά.

Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι μοιράστηκες κάτι τόσο βαθύ, το οποίο φαίνεται να σε ταλαιπωρεί. Βρίσκεσαι σε μια ηλικία όπου καλείσαι να αποχαιρετήσεις την ασφάλεια των παιδικών σου χρόνων και να κάνεις ένα άλμα προς το άγνωστο. Όταν το μέλλον μοιάζει τρομακτικό, το μυαλό μας πολύ συχνά «δραπετεύει» στο παρελθόν ή στις ζωές των άλλων, αναζητώντας εκεί την ξεγνοιασιά που νιώθεις ότι χάνεις τώρα.
Αυτό που σου συμβαίνει δεν σημαίνει ότι είναι «λάθος». Η προσπάθεια να «σταματήσεις» ή να «αποβάλεις» με το ζόρι μια σκέψη, συνήθως δεν την εξαφανίζει. Αντ' αυτού έχει μεγαλύτερη αξία να καταλάβουμ...ε τι θέλουν να σου πουν αυτές οι σκέψεις. Στο ψυχόδραμα, δεν μένουμε μόνο στα λόγια. Δίνουμε «σκηνή» και φωνή σε όλα αυτά που σε απασχολούν. Μέσα σε ένα ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον, μπορούμε να «μιλήσουμε» με αυτόν τον φόβο του μέλλοντος, να συναντήσουμε τον εαυτό που νοσταλγείς, και να βρούμε μαζί τους δικούς σου, μοναδικούς τρόπους για να νιώσεις ξανά ασφαλής στο «εδώ και τώρα». Δεν χρειάζεται να περνάς αυτή τη μετάβαση μόνη/ος σου, ούτε να παλεύεις με τις σκέψεις σου.
Παραμένω στη διάθεσή σου. 🙏🏼 Read more

Καλημέρα! Αυτό που περιγράφεις είναι αρκετά συχνό σε αυτή την ηλικία, παρόλο που μπορεί να φαίνεται πολύ μοναχικό ή τρομακτικό. Στα 17 αλλάζουν πολλά πράγματα στη ζωή μας ταυτόχρονα και είναι φυσιολογικό το τέλος του σχολείου και η μετάβαση στην ενηλικίωση να μας προκαλούν νοσταλγία για το παρελθόν και ανησυχία για το μέλλον.

Αν υπάρχει κάτι σίγουρο στη ζωή, είναι ότι αλλάζει συνεχώς. Κάποιες φορές οι αλλαγές έρχονται απότομα, ενώ άλλες κυλούν τόσο αργά που μοιάζουν σχεδόν ακίνητες. Το ίδιο συμβαίνει και με τον τρόπο που νιώθουμε και σκεφτόμαστε σε κάθε φάση της ζωής μας.

Πολλές φορές, όταν φοβόμαστε τις αλλαγές ή νιώθουμε π...ίεση για όσα έρχονται, το μυαλό μας τείνει να εξιδανικεύει το παρελθόν ή να συγκρίνει τη ζωή μας με τη ζωή άλλων ανθρώπων. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι άλλοι περνούν καλύτερα ή ότι κάτι δεν πάει καλά με εμάς.

Συνήθως, βοηθά περισσότερο να μην προσπαθούμε να διώξουμε με το ζόρι αυτές τις σκέψεις, αλλά να τις παρατηρούμε όπως παρατηρούμε ένα σύννεφο στον ουρανό. Ο τρόπος που νιώθουμε τώρα δεν μένει για πάντα ίδιος και συχνά, βρίσκουμε πιο σταθερά πατήματα σε κάθε νέα φάση της ζωής μας. Όπως κάθε αλλαγή στη ζωή μας, αυτό μπορεί να γίνει αργά αλλά μπορεί να γίνει και απότομα, εκεί που δεν το περιμέναμε. Read more

Αυτό που περιγράφετε είναι αρκετά συχνό στην ηλικία σας, παρότι μπορεί να νιώθετε ότι σας πνίγει. Στα 17, πολλοί νέοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι μια περίοδος της ζωής τους τελειώνει και αυτό συχνά φέρνει άγχος, νοσταλγία ή συγκρίσεις με άλλους ανθρώπους. Δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι λάθος σε εσάς.
Συνήθως, όσο περισσότερο προσπαθούμε να διώξουμε μια σκέψη, τόσο περισσότερο επιμένει.
Οι συγκρίσεις με φίλους επίσης συχνά μάς κάνουν να βλέπουμε μόνο τα καλά της ζωής των άλλων και να ξεχνάμε ότι όλοι έχουν δυσκολίες που δεν φαίνονται.
Δώστε χώρο στον εαυτό σας να ζήσει το παρόν, χωρίς να χρειάζεται να είναι όλα τέλεια.
Αν ...δείτε ότι αυτές οι σκέψεις συνεχίζονται και σάς κουράζουν καθημερινά ή σας δημιουργούν έντονο άγχος, η συζήτηση με έναν ψυχολόγο θα σας βοηθήσει πολύ να κατανοήσετε τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον φόβο της αλλαγής. Read more

Καλησπέρα σας,

Μπορείτε να ακολουθήσετε τη διαδικασία της βιντεοκλήσης κι εκεί θα έχουμε πολλά να πούμε μέσα από μια γνωριμία αρχικά!

Διαβάζοντας το μήνυμά σου σκέφτηκα πως ήμουν εγώ σε αυτή την ηλικία ,στα 17 συμβαίνει μια μεγάλη μετάβαση, κλείνει σιγά-σιγά ένα κομμάτι ζωής που ήταν γνώριμο και ασφαλές, και ανοίγει κάτι άγνωστο. Ο εγκέφαλος πολλές φορές αντιδρά σε αυτό με φόβο, σύγκριση και νοσταλγία.
Το εύχομαι να ήμουν τρίτη γυμνασίου στην πραγματικότητα δεν σημαίνει ότι θες να γυρίσεις πίσω χρονικά. Συνήθως σημαίνει μου λείπει η αίσθηση ασφάλειας και η ανεμελιά που είχα τότε και αυτό είναι ανθρώπινο.
Επίσης, πρόσεξε κάτι σημαντικό, όταν συγκρίνεις τη ζωή σου με των φίλων σου, συγκρίνεις τη δική σου πραγματικότητα με τη εικόνα των άλλων. Κανείς στα 17 δεν τα έχει... όλα λυμένα, όσο κι αν φαίνεται έτσι απ’ έξω. Πίσω από πολλές τέλειες εικόνες υπάρχουν ανασφάλειες που δεν φαίνονται .
Δεν χρειάζεται να διώξεις με το ζόρι αυτές τις σκέψεις. Όσο πιο πολύ παλεύουμε μια σκέψη, τόσο πιο επίμονη γίνεται. Αυτό που βοηθά περισσότερο είναι να μάθεις να τις παρατηρείς χωρίς να τις πιστεύεις απόλυτα.
Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται:
Μεγαλώνω, όλα τελειώνουν,
δοκίμασε να λες:
Αυτή είναι μια αγχωμένη σκέψη, όχι μια αλήθεια για όλη μου τη ζωή.
Και κάτι ακόμη που θέλω να θυμάσαι, δεν τελειώνει η ζωή μετά το σχολείο αλλά αρχίζει και είναι όλη μπροστά σου .
Στα 17 όλα μοιάζουν τεράστια γιατί τα ζεις πρώτη φορά. Σε λίγα χρόνια πολλά από αυτά που τώρα φαίνονται βουνό θα τα κοιτάς με περισσότερη ηρεμία.
Μέχρι τότε:
• μην πιέζεις τον εαυτό σου να έχει όλες τις απαντήσεις,
• κράτα μικρές καθημερινές συνήθειες που σε ευχαριστούν,
• μίλα σε ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής,
• και προσπάθησε να ζεις λίγο περισσότερο το σήμερα αντί να πενθείς το χτες.
Είσαι απλώς σε μια περίοδο αλλαγής και οι αλλαγές φοβίζουν αλλά είναι αυτές που μας πάνε μπροστά και μην διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια ειδικού αν καταλάβεις ότι αυτές οι σκέψεις σε καθηλώνουν. Read more

Καλησπέρα
Αυτό που περιγράφεις είναι πολύ πιο ανθρώπινο και συχνό απ’ όσο ίσως νομίζεις, ειδικά σε μια ηλικία όπου πολλά αλλάζουν ταυτόχρονα και αρχίζει σιγά σιγά να κλείνει ένας ολόκληρος κύκλος ζωής.

Μερικές φορές, όταν πλησιάζει το τέλος του σχολείου και η μετάβαση προς την “ενήλικη ζωή”, μπορεί να εμφανίζεται ένας φόβος για το μεγάλωμα, για τον χρόνο που περνά, για το ότι τίποτα δεν μένει ίδιο. Και τότε το μυαλό αρχίζει να γυρίζει πίσω, σε εποχές που ένιωθαν πιο ασφαλείς, πιο ξέγνοιαστες ή πιο απλές.

Το ότι εύχεσαι να ήσουν πάλι τρίτη γυμνασίου ή να ήσουν “κάποια άλλη” δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι λάθος με εσένα. Μ...οιάζει περισσότερο σαν ένα κομμάτι σου να δυσκολεύεται να αποχωριστεί μια περίοδο της ζωής σου και ταυτόχρονα να φοβάται μήπως δεν είναι αρκετό για αυτά που έρχονται μετά.

Και πολλές φορές, όσο περισσότερο προσπαθούμε να “διώξουμε” τέτοιες σκέψεις, τόσο πιο έντονα επιστρέφουν. Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να τις εξαφανίσεις με το ζόρι, αλλά να αρχίσεις να τις ακούς λίγο πιο ήπια και με λιγότερο φόβο. Να αναρωτηθείς τι είναι αυτό που πραγματικά σε στεναχωρεί ή σε αγχώνει πίσω από αυτές.

Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις τώρα. Ούτε να νιώθεις συνέχεια καλά για να προχωράς. Και αν δεις ότι αυτές οι σκέψεις σε βαραίνουν πολύ ή σε κάνουν να χάνεις τη χαρά και την επαφή με την καθημερινότητά σου, η συζήτηση με έναν ειδικό μπορεί να σε βοηθήσει να νιώσεις πιο ασφαλής με όσα αλλάζουν μέσα και γύρω σου.

Το μεγάλωμα καμιά φορά φοβίζει… αλλά δεν σημαίνει ότι χάνεις τον εαυτό σου. Read more

Θα σας παρότρυνα να συζητούσατε με τους γονείς σας το ενδεχόμενο επίσκεψής σας σε κάποιον ψυχολόγο ώστε να δείτε μαζί του όλες αυτές τις ανησυχίες που σας ταλαιπωρούν.

Καλησπέρα σας.

Αυτό που περιγράφετε μπορεί να είναι πολύ πιεστικό, ειδικά σε μια ηλικία όπου αλλάζουν πολλά μαζί: το σχολείο τελειώνει, ανοίγει ένα επόμενο στάδιο και μπορεί να υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι γνώριμο χάνεται. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «κάτι δεν πάει καλά» με εσάς. Μπορεί όμως να δείχνει ότι αυτή η μετάβαση σας αγχώνει και σας στενοχωρεί περισσότερο απ’ όσο φαίνεται στους γύρω σας.

Θα σας πρότεινα να μην προσπαθείτε να διώξετε βίαια αυτές τις σκέψεις, γιατί συνήθως έτσι επιστρέφουν πιο δυνατά. Ίσως βοηθά περισσότερο να αναρωτηθείτε τι ακριβώς φοβάστε ότι χάνετε: την ανεμελιά, την ασφάλεια του σχολείου,... μια περίοδο που δεν ζήσατε όπως θα θέλατε, ή την αίσθηση ότι άλλοι περνούν καλύτερα από εσάς.

Η σύγκριση με φίλες ή συμμαθήτριες μπορεί επίσης να κάνει τα πράγματα πιο βαριά, γιατί βλέπετε μόνο ένα κομμάτι της ζωής τους και το συγκρίνετε με όλο αυτό που νιώθετε μέσα σας. Αυτό δεν είναι δίκαιο για εσάς.

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: δεν χρειάζεται να «σταματήσετε» αυτές τις σκέψεις με το ζόρι. Χρειάζεται να τις καταλάβετε και να δείτε τι προσπαθούν να σας πουν. Αν όμως σας απασχολούν καθημερινά, σας χαλούν τη διάθεση ή σας εμποδίζουν να ζείτε την καθημερινότητά σας, θα είχε νόημα να μιλήσετε σε έναν ψυχολόγο ή σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύεστε. Όχι επειδή είναι κάτι τρομακτικό, αλλά επειδή δεν χρειάζεται να περάσετε μόνη σας αυτή τη μετάβαση. Read more

Καλησπέρα σας ενδεχομένως να υπάρχουν συμπτώματα κατάθλιψης χρειάζεται να γίνει αξιολόγηση και εκτίμηση από ψυχοθεραπευτή

Καλησπέρα σας. Αυτό που βιώνετε είναι πολύ συχνό σε περιόδους μετάβασης, όπως το τέλος του σχολείου και η ενηλικίωση. Η αλλαγή φέρνει συχνά φόβο, σύγκριση και νοσταλγία για μια περίοδο όπου νιώθαμε πιο ασφαλείς. Το πρόβλημα δεν είναι ότι σας έρχονται αυτές οι σκέψεις, αλλά ότι προσπαθείτε συνεχώς να τις διώξετε ή να τις ελέγξετε κι έτσι γίνονται πιο έντονες.
Προσπαθήστε να μην συγκρίνετε τη ζωή σας με των άλλων και να μείνετε περισσότερο στο «τι χρειάζομαι εγώ τώρα» παρά στο «πώς θα ήθελα να ήταν τα πράγματα».

Αν δείτε ότι οι σκέψεις αυτές επιμένουν και σας επηρεάζουν πολύ στην καθημερινότητα ή στη διάθεσή σας..., θα βοηθούσε να μιλήσετε με έναν ειδικό. Read more

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε είναι αρκετά συχνό στην ηλικία σας και συνδέεται με τη μετάβαση προς την ενηλικίωση. Στα 17, πολλοί νέοι βιώνουν έντονο άγχος για τον χρόνο που περνά, για τις αλλαγές που έρχονται και για την αίσθηση ότι “χάνεται” μια πιο ασφαλής ή ανέμελη περίοδος της ζωής. Συχνά τότε εμφανίζονται σκέψεις νοσταλγίας, συγκρίσεων με άλλους και η επιθυμία να επιστρέψει κανείς σε μια προηγούμενη φάση όπου ένιωθε πιο προστατευμένος ή πιο χαρούμενος.

Το σημαντικό είναι ότι οι σκέψεις αυτές δεν σημαίνουν ότι όντως η ζωή σας θα είναι χειρότερη μεγαλώνοντας. Συνήθως εκφράζουν περισσότερο φόβο για το άγνωστο και πίεση για τ...ο μέλλον, παρά πραγματική επιθυμία να “παγώσει” ο χρόνος. Όσο περισσότερο προσπαθεί κάποιος να διώξει βίαια αυτές τις σκέψεις, τόσο περισσότερο συχνά επιμένουν. Βοηθά περισσότερο να τις αναγνωρίζετε χωρίς να τις ακολουθείτε συνεχώς νοητικά, να περιορίζετε τις συγκρίσεις με άλλους και να επαναφέρετε την προσοχή σας στην καθημερινότητά σας, στις σχέσεις, στις δραστηριότητες και σε όσα σας δίνουν αίσθηση ταυτότητας και χαράς στο παρόν.

Αν παρατηρείτε ότι αυτές οι σκέψεις γίνονται επίμονες, σας προκαλούν έντονη θλίψη ή σας δυσκολεύουν στην καθημερινότητα, τότε θα ήταν πολύ βοηθητικό να μιλήσετε με έναν ψυχολόγο. Συνήθως πίσω από αυτό υπάρχει αυξημένο άγχος, τελειοθηρία ή φόβος για την αλλαγή, πράγματα που δουλεύονται πολύ αποτελεσματικά θεραπευτικά. Read more