Στέλλα Τουρκομάνη-Μπαρά- Online Ψυχοθεραπεία BSc

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Αυτισμός

  Καλησπέρα σας. Είμαι 52 ετών και πρόσφατα έπεσα πάνω σε κάποια τεστ ενός οργανισμού από το εξωτερικό που μελετούν την πιθανότητα να βρίσκεσαι σε κάποιο φάσμα αυτισμού ή άσπεργκερ και σε κάποια ήμουν στο όριο έως ότου σήμερα σε ένα άσπεργκερ τεστ που έκανα έβγαζε 98% πιθανότητες για σύνδρομο. Θα ήθελα να ρωτήσω πώς γίνεται να μάθω εάν όντως έχω αυτισμό; Αν υπάρχουν κάποιες κλινικές εξετάσεις ή κάποιος τρόπος διάγνωσης. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σας.

  • Καλησπέρα σας. Καταλαβαίνω απόλυτα το ξάφνιασμα που νιώσατε βλέποντας αυτό το "98%". Στα 52 σας, ένα τέτοιο νούμερο μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω στον τρόπο που βλέπετε όλη σας τη ζωή μέχρι σήμερα. Είναι σαν να βρίσκετε ξαφνικά το κλειδί για πόρτες που παρέμεναν κλειστές για δεκαετίες.
    
    Θέλω να σας πω, αρχικά, να μην τρομάζετε με τα ποσοστά των online τεστ. Αυτά τα εργαλεία είναι απλώς μια ένδειξη, μια αφορμή για να ξεκινήσει μια συζήτηση. Δεν είναι ιατρική διάγνωση. Στον αυτισμό, ειδικά σε ενήλικες που έχουν μάθει να προσαρμόζονται και να "επιβιώνουν" στην κοινωνία, τα πράγματα δεν φαίνονται με μια εξέταση αίματος ...ή μια μαγνητική. Δεν υπάρχει κάποια κλινική εξέταση που θα βγάλει ένα θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα.
    
    Η διάγνωση είναι, στην ουσία, μια βαθιά και λεπτομερής κουβέντα με έναν ειδικό. Αν αποφασίσετε να το ψάξετε, θα χρειαστεί να βρείτε έναν ψυχίατρο ή έναν ψυχολόγο που να "βλέπει" συγκεκριμένα ενήλικες στο φάσμα. Θα συζητήσετε για το πώς νιώθατε ως παιδί, πώς αντιλαμβάνεστε τους γύρω σας, πώς διαχειρίζεστε τις αισθήσεις σας ή τις κοινωνικές επαφές.
    
    Στην ηλικία σας, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να κάνουν αυτή τη διαδικασία όχι για να πάρουν "φάρμακα" (που ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν για τον αυτισμό), αλλά για να δώσουν μια εξήγηση στον εαυτό τους. Για να καταλάβουν γιατί ίσως ένιωθαν πάντα "ξένοι" ή γιατί κάποια πράγματα τους κούραζαν περισσότερο από τους άλλους. Είναι μια διαδικασία αυτογνωσίας και δικαίωσης των όσων έχετε περάσει.
    
    Αν νιώθετε ότι αυτή η πληροφορία σας ανακουφίζει ή σας βοηθά να καταλάβετε καλύτερα τον εαυτό σας, τότε αξίζει να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό που έχει εμπειρία στον αυτισμό ενηλίκων. Εκείνος θα χρησιμοποιήσει κάποια εξειδικευμένα ερωτηματολόγια (όπως το ADOS) που είναι πιο έγκυρα από οποιοδήποτε τεστ στο διαδίκτυο. Διάβασε περισσότερα

    Στέλλα Τουρκομάνη-Μπαρά- Online Ψυχοθεραπεία

• Συμβουλευτική γονέων και παιδιών

  Καλησπέρα σας, έχω παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό το παιδί μου 5,5 χρονών όταν θυμώνει με κάποιο όχι που θα πω κλαίει ασταμάτητα και θέλει να γίνει το δικό του και εάν δεν γίνει θέλει να κάνει κακό στον εαυτό του (δεν κάνει, εκφράζει αυτό το συναίσθημα π.χ. θέλω να πέσω με το κεφάλι να χτυπήσω). Σε γενικές γραμμές είναι ένα παιδί χαρούμενο με πολύ αγάπη για όλους. Μόνο όταν είναι πολύ κουρασμένος και κυρίως το βράδυ εάν έχει αργήσει να κοιμηθεί έχει τόσο έντονο ξέσπασμα. Λέτε να είναι σοβαρό να το κοιτάξω παραπάνω; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

  • Καλημέρα σας και καλή Κυριακή,
    
    Από την περιγραφή σας φαίνεται ότι πρόκειται για ένα παιδί γενικά χαρούμενο και συναισθηματικά δεμένο, το οποίο όμως όταν βρίσκεται σε έντονη κόπωση και ματαίωση (π.χ. όταν ακούει ένα «όχι», ιδιαίτερα αργά το βράδυ) δυσκολεύεται να ρυθμίσει τα συναισθήματά του. Σε αυτή την ηλικία (5–6 ετών) τα παιδιά δεν έχουν ακόμη ώριμους μηχανισμούς συναισθηματικής αυτορρύθμισης και συχνά εκφράζουν τον θυμό ή την απόγνωση με υπερβολικό και δραματικό τρόπο, χρησιμοποιώντας λόγια που σοκάρουν τους ενήλικες, χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχει πραγματική πρόθεση αυτοτραυματισμού.
    
    Το γεγονός ότι οι φράσεις α...υτές εμφανίζονται μόνο σε στιγμές έντονου θυμού και κόπωσης, ότι δεν συνοδεύονται από πράξεις και ότι το παιδί κατά τα άλλα λειτουργεί καλά, είναι καθησυχαστικό. Πολύ συχνά πρόκειται για λεκτική έκφραση της αδυναμίας του παιδιού να αντέξει τη ματαίωση και να διαχειριστεί το συναίσθημα εκείνη τη στιγμή.
    
    Ωστόσο, καλό είναι να δοθεί προσοχή:
    1) Στη σταθερή ρουτίνα ύπνου, καθώς η κόπωση εντείνει σημαντικά τέτοιες αντιδράσεις
    2) Στην ήρεμη αλλά σταθερή οριοθέτηση (το «όχι» παραμένει, χωρίς έντονες εξηγήσεις τη στιγμή του ξεσπάσματος)
    3) Στην αναγνώριση του συναισθήματος μετά την κρίση π.χ. «Καταλαβαίνω ότι θύμωσες πολύ», χωρίς ενίσχυση της συμπεριφοράς.
    
    Αν τα ξεσπάσματα αρχίσουν να εμφανίζονται και σε άλλες στιγμές της ημέρας, αν οι εκφράσεις αυτοτραυματισμού γίνουν πιο συχνές ή συγκεκριμένες, ή αν δείτε γενικότερη αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού, τότε θα ήταν χρήσιμο να γίνει μια αξιολόγηση από παιδοψυχολόγο, όχι επειδή κάτι «σοβαρό» συμβαίνει απαραίτητα, αλλά προληπτικά και υποστηρικτικά.
    
    Συμπερασματικά, από όσα περιγράφετε δεν φαίνεται κάτι ανησυχητικό αυτή τη στιγμή, αλλά η παρακολούθηση και η ενίσχυση της συναισθηματικής ρύθμισης του παιδιού είναι σημαντικές. Αν αισθάνεστε ότι χρειάζεστε καθοδήγηση, μια συμβουλευτική συνάντηση με ειδικό μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε πιο ήρεμα και αποτελεσματικά αυτές τις στιγμές. Διάβασε περισσότερα

    Στέλλα Τουρκομάνη-Μπαρά- Online Ψυχοθεραπεία

• ΔΕΠΥ

  Καλησπέρα σας έχω πρόβλημα συγκέντρωσης και δυσλεξία, η αγωγή που παίρνω τα concerta το πρώτο καιρό βοήθησε αρκετά, μετά ήρθαν ξανά διάφορες αρνητικές σκέψεις που δεν μπορώ να ελέγξω όχι βέβαια σκέψεις αυτοκαταστροφής αλλά περισσότερο με λανθασμένες κοινωνικές αντιλήψεις, επίσης πολύ νευρικότητα και άγχος. Δεν θέλω την συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή, πια η γνώμη σας για το ritalin; Καθώς είμαι φοιτητής διαβάζω πολλές ώρες θέλω κάτι να συγκέντρωση και όχι κάτι το οποίο θα μου δημιουργεί κάποια ταραχή σε σκέψεις, τι μπορείτε να προτείνετε; Σας ευχαριστώ!

  • Καλησπέρα, καταλαβαίνω απόλυτα την πίεση που νιώθεις ως φοιτητής να αποδώσεις χωρίς να "πληρώνεις" το τίμημα της ταραχής και των αρνητικών σκέψεων. Ως ψυχολόγος δεν μπορώ να σου προτείνω φαρμακευτική αλλαγή, διότι αυτό είναι ευθύνη του γιατρού σου που πρέπει να ενημερώσεις άμεσα για αυτές τις παρενέργειες, όμως είναι σημαντικό να γνωρίζεις ότι το αυτά τα δύο φάρμακα μοιράζονται την ίδια δραστική ουσία και διαφέρουν κυρίως στον ρυθμό αποδέσμευσης, οπότε η μετάβαση από το ένα στο άλλο δεν εγγυάται απαραίτητα μείωση της νευρικότητας. Συχνά, όταν ένα διεγερτικό φάρμακο προκαλεί τέτοια ένταση και κοινωνικό άγχος, ίσως η δόση να χρειάζετα...ι ρύθμιση ή να συνυπάρχει κάποιο άγχος που το φάρμακο "ξεσκεπάζει", γι' αυτό συζήτησε με τον γιατρό σου ειλικρινά για το πώς νιώθεις, ώστε να βρεθεί η ισορροπία μεταξύ καθαρού μυαλού και ψυχικής ηρεμίας. Καλή συνέχεια. Διάβασε περισσότερα

    Στέλλα Τουρκομάνη-Μπαρά- Online Ψυχοθεραπεία