Γιατί δεν νιώθω πόνο ενώ η μαμά μου έχει καρκίνο τελικού σταδίου και οι συγγενείς πονάνε;

Η κατάσταση που περιγράφετε είναι πολύ δύσκολη και είναι φυσικό οι άνθρωποι γύρω σας να αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Δεν υπάρχει «σωστός» ή «λάθος» τρόπος να βιώνει κανείς μια τόσο δύσκολη πραγματικότητα. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν έντονα τον φόβο και τη θλίψη τους από νωρίς, ενώ άλλοι μπορεί να νιώθουν μια μορφή αποδοχής ή ψυχικής προετοιμασίας γι αυτό που έρχεται.
Αρχικά είναι σημαντικό το ότι είστε σε επαφή με τα συναισθήματά σας. Το γεγονός ότι έχετε αποδεχτεί την κατάσταση είναι μία φάση, η οποία υπάρχει περίπτωση να πάρει και κάποια άλλη μορφή. Παράλληλα, ο πόνος εκδηλώνεται ή δεν εκδηλώνεται και με διάφορ...ους τρόπους. Δεν είναι ένδειξη το γεγονός ότι δε θρηνείτε. Το ότι αισθάνεστε πως έχετε αποδεχτεί την κατάσταση δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάτε ή ότι δεν θα πονέσετε. Συχνά τα συναισθήματα εμφανίζονται με διαφορετικούς τρόπους και σε διαφορετικές στιγμές.
Η μητέρα σας είναι εν ζωή και για πολλούς ανθρώπους αυτή η περίοδος είναι μια στιγμή να επικεντρωθούν στην παρουσία και στον χρόνο που έχουν μαζί. Κι αυτό είναι βασικός παράγοντας.
Αν αισθανθείτε την ανάγκη ίσως βοηθήσει το να μιλήσετε με έναν ειδικό ώστε να έχετε ένα "χώρο" να επεξεργαστείτε όλα αυτά τα συναισθήματα.






Αν νιώσετε την ανάγκη, μπορεί να σας βοηθήσει να μιλήσετε με έναν ειδικό ώστε να έχετε έναν χώρο να επεξεργαστείτε όλα αυτά τα συναισθήματα. Read more

Καλησπέρα σας. Η αποδοχή μιας τόσο δύσκολης πραγματικότητας μπορεί να λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός προστασίας που σας βοηθά να κρατήσετε την ψυχραιμία. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να επεξεργάζεται τον πόνο & το δικό σας συναίσθημα δεν είναι λιγότερο έγκυρο ή φυσιολογικό. Αν αισθανθείτε ότι θέλετε να μιλήσετε πιο βαθιά για αυτά που νιώθετε ή να βρείτε τρόπους να διαχειριστείτε όσα συμβαίνουν, η υποστήριξη μέσα από μια υγιής θεραπευτική σχέση μπορεί να σας προσφέρει χώρο & κατανόηση χωρίς κριτική.

Κάθε άνθρωπος πενθεί με έναν δικό του τρόπο και συχνά το ίδιο πρόσωπο αντιμετωπίζει το πένθος διαφορετικά σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του. Συχνά η μη βίωση του πένθους οφείλεται στο ότι ο νους δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα (η λεγόμενη άρνηση), στο ότι ακόμα ελπίζουμε ότι θα αλλάξει κάτι (επίσης μορφή άρνησης) ή στο ότι έχουμε ήδη πενθήσει και θέλουμε, πλέον, να δούμε τον άνθρωπό μας "να αναπαύεται".
Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν υπάρχει "σωστός" τρόπος να πενθήσει κανείς ούτε και "σωστός" χρόνος για να συνειδητοποιήσει και να βιώσει το πένθος. Και, φυσικά, δεν χρειάζεται να πε...νθούμε με τον τρόπο που πενθούν οι άλλοι και την ίδια στιγμή μαζί τους. Read more

Χωρίς να ξέρω ακριβώς πώς το περνάς, θα σου μιλήσω έχοντας περάσει κάτι παρόμοιο πριν λίγα χρόνια. Κάποιες φορές, για να αντέξουμε τη θλίψη, προσπαθούμε να αποστασιοποιηθούμε ή και να αποσυνδεθούμε για λίγο από το συναίσθημα, και αυτό είναι απολύτως λογικό. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι θα σου έκανε καλό να επιτρέψεις στη θλίψη σου να βγει λίγο-λίγο, ώστε να μπορέσεις να βιώσεις και αυτό το συναίσθημα και να μην το κρατήσεις μέσα σου για πολύ καιρό. Ελπίζω να βρεις τον χώρο να το αγκαλιάσεις σιγά-σιγά. Σου εύχομαι δύναμη σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Ετσι όπως το περιγράφεται φαίνεται ότι έχετε επιστρατεύσει κάποιους μηχανισμούς άμυνας για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε την κατάσταση. Καλό θα ήταν να λάβετε ψυχολογική υποστήριξη γιατί μπορεί να γίνει παθολογικό. Να θυμάστε ότι το πένθος δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο απ’όλους. Καλή δύναμη.

Καλησπέρα σας. Κάθε άνθρώπινο ον είναι διαφορετικό και ως τέτοιο αντιμετωπίζει με το δικό του μοναδικό τρόπο τις δύσκολες καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή του. Οι τρόποι αυτοί συχνά έχουν βαθύτερες αιτίες οι οποίες είναι δύσκολο να διερευνηθούν μέσω απόστασης αλλά ίσως αυτό που περιγράφετε να είναι μία προσπάθεια να κρατηθείτε δυνατή και ψύχραιμη προκειμένου να υποστηρίξετε τη μητέρα σας, μια προσπάθεια να μην σας βλέπει στεναχωρημένη. Πολλές φορές ο πόνος έρχεται αργότερα, όταν η μάχη έχει τελειώσει και τότε επιτρέπουμε στον εαυτό μας να λυγίσει και να αισθανθεί. Σε κάθε περίπτωση σας εύχομαι τα καλύτερα.

Καταλαβαίνω την απορία και ίσως την αγωνία που βρίσκεται πίσω από αυτή την κατάσταση. Πολλές φορές ο εγκέφαλος μας για μας προστατεύσει ενεργοποιεί τον μηχανισμό της άρνησης, πόσο μάλλον μπροστά σε μια τόσο μεγάλη δυνητική απώλεια.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που νιώθετε και δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος αποδεκτός και εγκεκριμένος τρόπος για να νιώθει κανείς. Εσείς νιώθετε αποδοχή για την κατάσταση και αυτό είναι εντάξει. Το αν θα νιώσετε πόνο ή όχι, δεν είναι υποχρεωτικό, ούτε δηλώνει κάτι για τα συναισθήματα σας απέναντι της.

η στηριξη ενος θεραπευτη..θα σε βοηθουσε στην διαδικασια αυτου που σου συμβαινει..πχ εμαθες να εισαι δυνατος - η ..πολυ ομορφο αυτο.. αλλα ισως ειναι και ενα ειδος αμυνας.. σε σχέση με την πραγματικότητα

Καλησπέρα σας μια ενέργεια που μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστιτε το πένθος είναι η έναρξη ψυχοθεραπείας

Ο κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται το πένθος διαφορετικά, αν και όλοι περνάμε απ' τα ίδια στάδια, απλώς με άλλη ταχύτητα κι άλλες φορές με άλλη σειρά. Μπορεί προς το παρόν να "κρατιεστε" ώστε να μπορείτε να λειτουργείτε καλύτερα στην καθημερινότητα ή ακόμα και για να χαρείτε το χρόνο που απομένει με τη μητέρα σας. Δεν σημαίνει ότι δεν θα πενθήσετε όταν έρθει εκείνη η ώρα. Εξάλλου η μητέρα σας είναι ακόμα ζωντανή. Το συναισθηματικό μούδιασμα είναι ένα φυσιολογικό στάδιο και δεν χρειάζεται να σας ανησυχεί.

Καλησπέρα. Υπάρχουν δύο πιθανότητες σε αυτό που περνάτε. Το ένα είναι να έχετε αποδεχτεί όντως την κατάσταση και με αυτόν τον τρόπο να την διαχειριζεστε, κάτι που είναι καλό να γίνει, αλλά όχι απαραίτητο μέχρι να φύγει η μητέρα σας από τη ζωή.
Το δεύτερο που μπορεί να σας συμβαίνει είναι ότι έχετε μέσα σας "άρνηση" στην κατάσταση και με αυτόν τον τρόπο αμυνεστε ώστε να μην νιώθετε θλίψη. Δηλαδή ίσως να σας στενοχωρει όλο αυτό που συμβαίνει αλλά να μην το έχετε ακόμη αποδεχτεί.
Όποιο και από τα δύο και αν σας συμβαίνει, θα φανεί εαν φύγει η μητέρα σας από τη ζωή. Δεν χρειάζεται προς το παρόν να ψάχνετε τί συμβαίνει μέσα σας..., ούτε να κατηγορείτε τον εαυτό σας εάν δεν νιώθετε θλίψη.
Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να είστε όσο μπορείτε κοντά στη μητέρα σας και να είστε ειλικρινής με τον εαυτό σας και τα συναισθήματα σας. Read more

Αυτό που περιγράφετε είναι απόλυτα κατανοητό και ονομάζεται προληπτικό πένθος. Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά. Κάποιοι αντιδρούν με άρνηση και αδυναμία αποδοχής, όπως οι συγγενείς σας, γιατί με αυτό τον τρόπο το μυαλό προστατεύεται από έναν πόνο που δεν μπορεί ακόμα να σηκώσει. Εσείς από την άλλη έχετε φτάσει σε ένα σημείο αποδοχής και αυτό δεν σημαίνει ότι αγαπάτε λιγότερο ή ότι δεν θα πονέσετε για την μαμά σας. Σημαίνει ότι ο δικός σας τρόπος επεξεργασίας είναι διαφορετικός.
Ο πόνος θα έρθει, και είναι φυσιολογικό. Μέχρι τότε, το να είστε παρόντες δίπλα της είναι το πιο σημαντικό.

Τα συναισθήματα συχνά εμφανίζονται αργότερα, όταν ο ψυχισμός νιώσει πιο ασφαλής να τα βιώσει. Είναι σημαντικό να επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώθει ό,τι προκύπτει, χωρίς ενοχές. Αν θελήσεις, μίλα με κάποιον ειδικό ή με ανθρώπους που εμπιστεύεσαι.

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε είναι μια πολύ ανθρώπινη αντίδραση σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση. Όταν ένας άνθρωπος που αγαπάμε βρίσκεται στο τελικό στάδιο μιας ασθένειας, ο καθένας επεξεργάζεται την πραγματικότητα με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό χρόνο.

Κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχτούν αυτό που συμβαίνει και μπορεί να βρίσκονται σε μια φάση άρνησης, γιατί ο πόνος είναι πολύ μεγάλος για να τον αντιμετωπίσουν άμεσα. Άλλοι μπορεί να έχουν αρχίσει να αποδέχονται την κατάσταση νωρίτερα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αγαπάτε λιγότερο τη μητέρα σας ή ότι δεν θα πονέσετε. Συχνά ο ψυχισμός μας προσπαθεί να μας προστ...ατεύσει, “μουδιάζοντας” προσωρινά τα συναισθήματα ή βοηθώντας μας να προσαρμοστούμε σταδιακά σε μια δύσκολη πραγματικότητα.

Το πένθος δεν έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο ή χρονικό πλαίσιο. Ο καθένας το βιώνει με τον δικό του ρυθμό και με τον δικό του τρόπο, και όλες αυτές οι αντιδράσεις μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογικές. Read more

Καλησπέρα σας. Αρχικά είναι σημαντικό να θυμάστε ότι η μητέρα σας είναι ακόμη εδώ και πολλές φορές, σε τέτοιες στιγμές, κάποιος από την οικογένεια χρειάζεται να βρει μέσα του τη δύναμη να αντέξει και να σταθεί παρών.
Ο τρόπος που βιώνουμε το πένθος δεν είναι ίδιος για όλους. Το πένθος έχει πολλές φάσεις και κάθε άνθρωπος το περνά διαφορετικά. Κάποιοι εκφράζουν έντονα τον πόνο τους, κλαίνε ή δυσκολεύονται να αποδεχτούν αυτό που συμβαίνει, ενώ άλλοι μπορεί να νιώθουν πιο «ήρεμοι» ή να χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να εμφανιστούν τα συναισθήματα.
Το ότι εσείς αυτή τη στιγμή νιώθετε αποδοχή δεν σημαίνει ότι κάτι δεν πάει κ...αλά. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο η ψυχή προσπαθεί να διαχειριστεί μια πολύ δύσκολη πραγματικότητα. Δώστε χώρο στον εαυτό σας να βιώσει αυτό που έρχεται, στον δικό του χρόνο και με τον δικό του τρόπο. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να περνά κανείς μια τέτοια εμπειρία. Read more

Καλησπέρα. Η απώλεια, το πένθος είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, δεν υπάρχει textbook πως είναι το «σωστό» βίωμα. Αρχικά η μητέρα σας ζει ακόμα. Για κάποιους δικούς σας λόγους αυτή τη στιγμή δε συμμερίζεστε τα συναισθήματα των συγγενών και είναι οκ. Μπορεί να είστε μουδιασμένη, μπορεί να σκέπτεστε άλλα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας. Τα ‘μπορεί’ είναι πολλά.
Ο τρόπος που θα βιώσετε την κατάσταση έχει να κάνει με εσάς κ θα γίνει στο δικό σας χρόνο. Λέτε «δε νιώθω τον πόνο ΑΚΟΜΑ». Κ αυτό από μόνο του έχει να σας πει πολλά.