Πώς να βρω τι θέλω να γίνω στα 26 χωρίς πάθος και στόχους στη ζωή μου;

Γλυκό μου κορίτσι το γεγονός ότι ο αδερφός σου γνωριζε από νωρίς τι θέλει να κάνει δεν σημαίνει ότι "έπρεπε" να γνωρίζεις κι εσύ... Θα σου έλεγα με πολλή αγάπη να πάρεις τον χρόνο σου να χαλαρώσεις και να μην ακούς κανέναν ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό όταν τον συγκρίνεις με άλλους δεν θα σε βοηθήσει αυτό. Σίγουρα όμως χρειάζεται το τίποτα να γίνει κάτι.... κάνε κάτι κι ας μην σου αρέσει ακόμα ώστε να νιώθεις δημιουργική και παραγωγική και είμαι σίγουρη ότι θα εντοπίσεις τι είναι αυτό που σε ικανοποιεί χωρίς πίεση αφού θα δημιουργεις έστω και κάτι άσχετο από εσένα. Επίσης θα σου πρότεινα να αναρωτηθείς τι είναι αυτό που Όταν το κάνεις... (ασχολείσαι) ξεχνιέσαι, χαίρεσαι, και γεμίζεις ενέργεια και ικανοποίηση; Αν παρ' όλ' αυτά χρειάζεσαι υποστήριξη για να το εντοπίσεις συντομότερα... με χαρά να γίνω η σύμμαχος σου σε αυτό! Σου εύχομαι τα καλύτερα 🌷 Read more

Καλησπέρα!! Σε καταλαβαίνω. Και θέλω πρώτα να σου πω κάτι: δεν έχεις μείνει πίσω και δεν υπάρχει κάτι λάθος επειδή στα 26 δεν ξέρεις ακόμη τι θέλεις.

Ίσως μάλιστα το μεγαλύτερο βάρος αυτή τη στιγμή να είναι ότι συγκρίνεις τη δική σου διαδρομή με του αδερφού σου. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ξεχωριστή πορεία

Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τώρα τι θα κάνεις για όλη σου τη ζωή. Χρειάζεται μόνο να αρχίσεις να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου και να δοκιμάζεις πράγματα.Το πάθος δεν εμφανίζεται πάντα από μόνο του. Πολλές φορές γεννιέται μέσα από την εμπειρία, αλλά και μέσα από τα εμπόδια, τα λάθη και τις αποτυχίες μας.

...Και θα κρατούσα πολύ αυτό που είπες: έχεις μέσα σου διάθεση να δουλέψεις, να προσπαθήσεις και να εξελιχθείς. Αυτή η ενέργεια είναι ήδη ένα πολύ καλό σημείο εκκίνησης.

Δεν χρειάζεται να χαράξεις από τώρα όλη σου την πορεία, ούτε να ξέρεις κάθε σου βήμα.Μερικές φορές αρκεί να αρχίσεις να περπατάς και στην συνέχεια θα βρεις το μονοπάτι που σου ταιριάζει περισσότερο. Read more

Καλημέρα σας! Σας ευχαριστώ πολύ που μοιραστήκατε τόσο ανοιχτά αυτό που σας απασχολεί. Και θα σας πω κάτι που ίσως είναι σημαντικό να ακούσετε: το ότι στα 26 σας δε ξέρετε ακόμη τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας, δε σημαίνει ότι δεν έχετε στόχους, ικανότητες ή προοπτική.
Από αυτά που περιγράφετε, μου δίνεται περισσότερο η αίσθηση ότι έχετε πολύ ενέργεια, διάθεση να προσπαθήσετε και ανάγκη να προχωρήσετε, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχετε βρει που ακριβώς θέλετε να κατευθύνετε όλη αυτή την ενέργεια.
Και ίσως η σύγκριση με τον αδελφό σας να κάνει αυτήν την αίσθηση ακόμη πιο έντονη. Εκείνος φαίνεται να είχε από νωρίς μια ξεκάθαρη κλίση και μια... συγκεκριμένη πορεία. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι χρειάζεται να έχετε κι εσείς την ίδια διαδρομή ή ότι πρέπει στα 26 σας να έχετε ήδη αποφασίσει <τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις>.
Επίσης, δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει από την αρχή μεγάλο πάθος για να βρείτε τον επαγγελματικό σας δρόμο. Πολλές φορές η κατεύθυνση δεν εμφανίζεται ξαφνικά, χτίζεται μέσα από την εξερεύνηση του εαυτού μας, των δυνατοτήτων μας, των ενδιαφερόντων μας και κυρίως μέσα από πιο συνειδητές επιλογές.
Αυτό ακριβώς είναι κάτι που μπορούμε να δουλέψουμε μαζί: να ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι πραγματικά σας ταιριάζει, τι σας κινητοποιεί, ποια είναι τα δυνατά σας σημεία και τι χρειάζεστε από την επαγγελματική ζωή σας, ώστε στη συνέχεια να διερευνήσουμε συγκεκριμένες κατευθύνσεις και να δημιουργήσουμε ένα ρεαλιστικό πλάνο.
Δεν χρειάζεται να έρθετε έχοντας ήδη την απάντηση στο <τι θέλω να κάνω>. Μπορούμε να ξεκινήσουμε ακριβώς από το <δε ξέρω>.
Αν αισθάνεστε ότι αυτή η αβεβαιότητα σας κρατάει πίσω, θα χαρώ να δουλέψουμε μαζί και να δούμε από που μπορούμε να ξεκινήσουμε! Read more

Δεν χρειάζεται στα 26 σου να ξέρεις ήδη τι θέλεις να γίνεις. Το σημαντικό είναι να μην αφήνεις τον φόβο της λάθος επιλογής να σε ακινητοποιεί. Η σύγκριση με τον αδερφό σου επίσης δεν σε βοηθά — εκείνος βρήκε νωρίς το δικό του ενδιαφέρον, εσύ μπορεί να χρειάζεσαι χρόνο και εξερεύνηση για να βρεις το δικό σου.
Αν το επιθυμείς μπορούμε να δουλέψουμε ακριβώς αυτό: να καταλάβεις τι πραγματικά θέλεις, ποια είναι τα δυνατά σου σημεία και να αρχίσεις να δημιουργείς μια κατεύθυνση και ένα πλάνο που να σου ταιριάζει.

Καλησπέρα. Αυτό που περιγράφεις δεν είναι καθόλου ντροπιαστικό. Και θα σου πω κάτι που ίσως χρειάζεται να ακούσεις λίγο διαφορετικά: το πρόβλημά σου πιθανότατα δεν είναι ότι δεν έχεις αρκετή θέληση. Είναι ότι προσπαθείς να βρεις πρώτα τον “τέλειο προορισμό” για να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ξεκινήσει.

Η σύγκριση με τον δίδυμο αδερφό σου κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Εκείνος είχε από νωρίς ένα πολύ συγκεκριμένο ενδιαφέρον, το οποίο εξελίχθηκε σε δεξιότητα, μετά σε σπουδές, μετά σε ευκαιρίες και τελικά σε μια αρκετά ξεκάθαρη πορεία. Εσύ κοιτάζεις σήμερα το αποτέλεσμα της δικής του διαδρομής και το συγκρίνεις με τη δική σου αφε...τηρία. Είναι λογικό να νιώθεις ότι μένεις πίσω. Αλλά δεν σημαίνει ότι είσαι πίσω.

Και υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό σε αυτό που έγραψες: «έχω μέσα μου πολύ μεγάλη ανάγκη να δουλέψω σκληρά, μεθοδικά και έξυπνα». Αυτό σημαίνει ότι έχεις ενέργεια, φιλοδοξία και ανάγκη δημιουργίας. Αυτό που λείπει δεν είναι απαραίτητα ο στόχος. Λείπει ένας προσωρινός στόχος αρκετά συγκεκριμένος ώστε να μπορέσεις να κινηθείς.

Δεν χρειάζεται στα 26 σου να ξέρεις «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Πραγματικά. Χρειάζεται να αρχίσεις να ανακαλύπτεις τι αξίζει να δοκιμάσεις.

Το μεγάλο λάθος θα ήταν να πεις: «Πρέπει να αποφασίσω τώρα τι θα κάνω για τα επόμενα 40 χρόνια». Αυτό δημιουργεί τεράστια πίεση και κάθε επιλογή μοιάζει επικίνδυνη. Αντί γι’ αυτό, θα σου πρότεινα να αλλάξεις την ερώτηση. Όχι «ποιο είναι το πάθος μου;», αλλά «σε ποιον τομέα είμαι διατεθειμένος να επενδύσω τους επόμενους έξι μήνες για να δω αν μου ταιριάζει;»

Το πάθος επίσης δεν εμφανίζεται πάντα πριν ξεκινήσεις. Πολύ συχνά δημιουργείται μετά την ενασχόληση. Κάποιος ξεκινά κάτι, αποκτά ικανότητα, βλέπει πρόοδο, αρχίζει να αισθάνεται competent, γνωρίζει ανθρώπους, ανακαλύπτει νέες πλευρές του αντικειμένου και τότε δημιουργείται το ενδιαφέρον. Περιμένουμε συχνά να νιώσουμε πρώτα «αυτό είναι το πάθος μου» και μετά να ξεκινήσουμε. Μπορεί να λειτουργεί ακριβώς ανάποδα.

Και ο φόβος σου «μην επιλέξω λάθος» είναι ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι εδώ. Στα 26, μια επιλογή δεν χρειάζεται να είναι ισόβια απόφαση. Μπορεί να είναι πείραμα. Μπορείς να δοκιμάσεις έναν χώρο για τρεις μήνες, να μάθεις, να δουλέψεις πάνω του και να αποφασίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις. Αν δεν σου ταιριάζει, δεν απέτυχες. Απέκτησες πληροφορία για τον εαυτό σου.

Θα σου έβαζα λοιπόν έναν διαφορετικό στόχο για τώρα: όχι να βρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, αλλά να δημιουργήσεις αρκετές εμπειρίες ώστε να ανακαλύψεις τι θέλεις.

Και κάτι ακόμα για τον αδερφό σου. Το ότι είστε δίδυμοι δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχετε την ίδια ταχύτητα, την ίδια ιδιοφυΐα, το ίδιο ενδιαφέρον ή την ίδια διαδρομή. Ίσως μάλιστα η σύγκριση μαζί του να έχει γίνει τόσο έντονη που κάθε φορά που σκέφτεσαι «τι μπορώ να κάνω εγώ;» εμφανίζεται από πίσω η εικόνα του και η απάντηση φαίνεται πάντα ανεπαρκής. Εκεί χρειάζεται να αρχίσεις να μετράς τον εαυτό σου απέναντι στον χθεσινό εαυτό σου, όχι απέναντι στον αδερφό σου.

Αν ήσουν άνθρωπος που έρχεται σε μένα με αυτό το θέμα, δεν θα προσπαθούσα να σου βρω επάγγελμα. Θα προσπαθούσα πρώτα να σε βοηθήσω να χαρτογραφήσεις τον εαυτό σου: τι σε τραβάει, τι σε απωθεί, σε τι είσαι φυσικά καλός, τι είδους προβλήματα σου αρέσει να λύνεις, αν προτιμάς ανθρώπους ή πράγματα, δημιουργία ή ανάλυση, ασφάλεια ή ρίσκο, ανεξαρτησία ή συνεργασία, πρακτική δουλειά ή πνευματική εργασία. Και κυρίως, τι ζωή θέλεις να ζεις, γιατί άλλο «τι επάγγελμα θέλω» και άλλο «τι καθημερινότητα θέλω να έχω».

Από εκεί μπορεί να βγει ένα πρώτο πλάνο. Όχι για όλη σου τη ζωή. Για τους επόμενους 90 ημέρες.

Και θα σου έλεγα να κρατήσεις αυτή τη φράση: «Δεν χρειάζεται να ξέρω πού θα καταλήξω για να κάνω το επόμενο σωστό βήμα.»

Γιατί αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεσαι περισσότερη πίεση. Χρειάζεσαι κατεύθυνση αρκετή για να ξεκινήσεις. Η κατεύθυνση, με τη σειρά της, θα γίνει πιο καθαρή όσο κινείσαι. Read more