Πώς να αντιμετωπίσω την επιθετική συμπεριφορά και άγχος του 3χρονου γιου μου μετά την επιστροφή του

Θεωρώ πως θα ήταν χρήσιμο να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό για Συμβουλευτική Γονέων καθώς χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση σε σχέση με τις συμπεριφορές αντιδράσεις του παιδιού.

Καλησπέρα σας. Στην ηλικία των 3 ετών, η διαχείριση του θυμού και η αναστολή των παρορμήσεων βρίσκονται ακόμη υπό ανάπτυξη. Οι αλλαγές στην οικογενειακή καθημερινότητα ενδέχεται επίσης να επηρεάζουν τη συναισθηματική κατάσταση του παιδιού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξηγούν από μόνες τους τη συμπεριφορά του. Είναι σημαντικό να διατηρείτε σταθερά και ήρεμα όρια, παρεμβαίνοντας άμεσα όταν χτυπάει, ενώ παράλληλα το βοηθάτε να αναγνωρίζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του με λόγια. Καθώς οι δυσκολίες εμφανίζονται τόσο στο σπίτι όσο και στον παιδικό σταθμό και συνοδεύονται από αλλαγές στην κοινωνική του συμπεριφορά, θα ήταν χρήσιμη μια εξατομικε...υμένη αξιολόγηση από ειδικό στην ανάπτυξη και τη συναισθηματική ρύθμιση των παιδιών. Για τις επαναλήψεις λέξεων, που μπορεί να εμφανίζονται σε αυτή την ηλικία καθώς αναπτύσσεται ο λόγος, καλό είναι να συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας και, εφόσον κριθεί απαραίτητο, λογοθεραπευτή. Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να υποχωρήσουν οι δυσκολίες· με κοινή και σταθερή αντιμετώπιση από την οικογένεια και το σχολείο, η βελτίωση μπορεί να έρθει σταδιακά. Η έγκαιρη υποστήριξη, μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε καλύτερα τις ανάγκες του παιδιού και να επιλέξετε την κατάλληλη προσέγγιση. Read more

Καλησπέρα σας. Από όσα περιγράφετε, φαίνεται ότι έχετε προσπαθήσει αρκετά να βοηθήσετε το παιδί σας και είναι κατανοητό να προβληματίζεστε όταν βλέπετε ότι κάποιες συμπεριφορές επανέρχονται.

Στα τρία χρόνια τα παιδιά ακόμη μαθαίνουν να διαχειρίζονται τον θυμό και την απογοήτευσή τους. Οι αλλαγές στην καθημερινότητα και η απουσία και επιστροφή του μπαμπά μπορεί επίσης να το έχουν επηρεάσει, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι εκεί βρίσκεται η αιτία.

Θα σας πρότεινα να συνεχίσετε με σταθερά, απλά όρια, χωρίς πολλές εξηγήσεις την ώρα της έντασης. Όταν χτυπάει, σταματάτε ήρεμα τη συμπεριφορά, προστατεύετε τα άλλα παιδιά και, α...φού ηρεμήσει, τον βοηθάτε να εκφράσει με λόγια αυτό που ένιωσε. Οι πρόβες που ήδη κάνετε μέσα από το παιχνίδι είναι μια καλή προσπάθεια. Θα απέφευγα όμως να βασίζεστε κυρίως στην αφαίρεση παιχνιδιών ως συνέπεια.

Επειδή οι δυσκολίες επιμένουν τόσο στο σπίτι όσο και στον παιδικό σταθμό, θα ήταν χρήσιμο να απευθυνθείτε σε παιδοψυχολόγο για αξιολόγηση και καθοδήγηση των γονέων. Για την επανάληψη λέξεων που αναφέρετε, καλό θα ήταν να μιλήσετε και με τον παιδίατρό σας, ώστε να κρίνει αν χρειάζεται λογοθεραπευτική αξιολόγηση.

Όσο για τον χρόνο, δεν υπάρχει συγκεκριμένο διάστημα μέσα στο οποίο θα πρέπει να δείτε αποτέλεσμα. Η μία εβδομάδα χωρίς χτυπήματα είναι ενθαρρυντική, αλλά οι αλλαγές σε αυτή την ηλικία δεν είναι πάντα σταθερές. Θα έδινα μεγαλύτερη σημασία στη σταδιακή μείωση της έντασης και στο αν το παιδί αρχίζει να βρίσκει άλλους τρόπους να εκφράζει αυτό που νιώθει, παρά στο να μην ξαναχτυπήσει καθόλου. Read more

Καλησπέρα σας!
Από την περιγραφή σας καταλαβαίνω ότι έχετε προσπαθήσει πολύ να βοηθήσετε το παιδί σας και ότι σας προβληματίζει ιδιαίτερα η επανεμφάνιση των χτυπημάτων, ενώ είχε προηγηθεί μια εβδομάδα σημαντικής βελτίωσης. Παράλληλα, παρατηρείτε αλλαγές στην επικοινωνία, στη συναναστροφή με άλλα παιδιά και στην αντίδρασή του απέναντι στην παρουσία ή στην απουσία του πατέρα του. Το ουσιαστικότερο είναι ότι χρειάζεται να συνδυαστούν η άμεση προστασία από τα χτυπήματα, η εκμάθηση διαφορετικών τρόπων αντίδρασης και η διερεύνηση όσων τον δυσκολεύουν. Η αναζήτηση μιας ισχυρότερης συνέπειας, από μόνη της, δεν αρκεί. Χωρίς να έχω συναντήσει εσάς ...και το παιδί, δεν μπορώ να προσδιορίσω την αιτία ή να κάνω κάποια διάγνωση. Μπορώ, όμως, να σας δώσω ορισμένες βασικές κατευθύνσεις.

1. Στα τρία χρόνια, η κατανόηση ενός κανόνα προηγείται συχνά της ικανότητας εφαρμογής του
Ένα παιδί μπορεί να ξέρει ότι «δεν χτυπάμε», να το επαναλαμβάνει και να στενοχωριέται αργότερα, αλλά την ώρα του θυμού να δυσκολεύεται ακόμη να σταματήσει την κίνησή του. Ο ανεπτυγμένος λόγος δεν σημαίνει αντίστοιχα ώριμο έλεγχο των παρορμήσεων. Επομένως, όταν σας λέει «δεν ήθελα να χτυπήσω», δεν χρειάζεται να θεωρήσετε ότι σας κοροϊδεύει, επειδή το επαναλαμβάνει αργότερα. Μπορεί να περιγράφει πραγματικά τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που θα ήθελε να κάνει και σε αυτό που καταφέρνει, όταν φορτίζεται. Αντίστοιχα, ένα χαμόγελο ή μια παιχνιδιάρικη αντίδραση μετά το χτύπημα δεν αποδεικνύει ότι απολαμβάνει τον πόνο του άλλου. Χρειάζεται να παρατηρήσουμε ολόκληρη την κατάσταση και τη λειτουργία της συμπεριφοράς. Τα περιστασιακά χτυπήματα εμφανίζονται σε αυτή την ηλικία. Ωστόσο, όταν επιμένουν, συμβαίνουν σε διαφορετικά περιβάλλοντα και δυσκολεύουν τις σχέσεις του παιδιού, δικαιολογούν επαγγελματική εκτίμηση.

2. Η απουσία και η επιστροφή του πατέρα είναι σημαντικά στοιχεία, χωρίς να αποτελούν από μόνα τους εξήγηση.
Είναι πιθανό οι μετακινήσεις, οι αποχωρισμοί και η αλλαγή της καθημερινότητας να έχουν αυξήσει την ανασφάλεια ή τη συναισθηματική του ένταση. Αυτό αποτελεί υπόθεση προς διερεύνηση, όχι βεβαιότητα. Επίσης, η μόνιμη επιστροφή του πατέρα δεν σημαίνει ότι το παιδί θα προσαρμοστεί αμέσως. Μπορεί να χρειάζεται επαναλαμβανόμενες, προβλέψιμες εμπειρίες, για να καταλάβει πώς λειτουργεί πλέον η καθημερινότητα. Παράλληλα, αναφέρετε ότι τα χτυπήματα ξεκίνησαν από τον ενάμιση χρόνο. Συνεπώς, δεν θα ήταν σωστό να αποδώσουμε όλη τη δυσκολία στην πρόσφατη απουσία του πατέρα. Πρακτικά, μπορεί να βοηθήσουν:
• Σταθερές καθημερινές δραστηριότητες με τον πατέρα, όπως παιχνίδι, μπάνιο ή παραμύθι.
• Σύντομοι, σαφείς αποχαιρετισμοί, όταν φεύγει, χωρίς να εξαφανίζεται κρυφά.
• Περιγραφές του χρόνου που κατανοεί το παιδί: «Θα γυρίσω μετά τον μεσημεριανό σου ύπνο».
• Υποσχέσεις που μπορούν πράγματι να τηρηθούν.
• Κοινός τρόπος αντιμετώπισης των χτυπημάτων από τους δύο γονείς.
Αν ανησυχεί για το πού βρίσκεται ο μπαμπάς, μπορείτε να πείτε: «Θέλεις να ξέρεις πού είναι. Είναι στη δουλειά και θα γυρίσει μετά το φαγητό». Αναγνωρίζετε την ανησυχία και δίνετε συγκεκριμένη πληροφορία.

3. Την ώρα του χτυπήματος χρειάζονται λίγα λόγια και άμεση παρέμβαση
Η προτεραιότητα είναι να σταματήσει η βλάβη. Πλησιάζετε, εμποδίζετε όσο πιο ήπια και ασφαλώς γίνεται το επόμενο χτύπημα ή απομακρύνετε τα παιδιά μεταξύ τους και λέτε: «Δεν θα σε αφήσω να χτυπήσεις. Το χτύπημα πονάει». Αν συνεχίζει: «Σταματάμε το παιχνίδι. Θα μείνω εδώ μαζί σου, μέχρι να μπορείς να παίξεις με ασφάλεια». Αποφεύγετε δυνατά κρατήματα, τινάγματα ή σωματική πάλη. Αν χρειάζεται να παρεμβαίνετε συχνά σωματικά, για να προστατεύσετε κάποιον, ζητήστε εξατομικευμένη καθοδήγηση. Εκείνη τη στιγμή δεν βοηθούν οι πολλές ερωτήσεις, οι διαλέξεις ή η απαίτηση να εξηγήσει αμέσως, γιατί το έκανε. Όταν είναι ήδη πολύ φορτισμένος, δυσκολεύεται περισσότερο να επεξεργαστεί όσα του λέτε. Αν έχει χτυπήσει άλλο παιδί, φροντίζετε πρώτα και εκείνο: «Πόνεσες; Είμαι εδώ». Ο γιος σας παραμένει υπό επίβλεψη, χωρίς να γίνεται το επεισόδιο μια παρατεταμένη σκηνή γύρω από αυτόν. Η αναγνώριση του θυμού συνυπάρχει με το όριο: «Θύμωσες, γιατί ήθελες το παιχνίδι. Μπορείς να θυμώνεις. Δεν μπορείς να τσιμπάς».

4. Η συνέπεια χρειάζεται να είναι άμεση, σύντομη και συνδεδεμένη με το περιστατικό
Η εβδομάδα χωρίς χτυπήματα είναι ενθαρρυντική. Δείχνει ότι υπήρξε βελτίωση υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι είχε ήδη σταθεροποιηθεί μια δεξιότητα που μπορεί να χρησιμοποιεί παντού. Θα ήμουν προσεκτικός με την αφαίρεση ενός άσχετου παιχνιδιού κάθε φορά που χτυπά. Υπάρχει κίνδυνος η προσοχή να μεταφέρεται στο τι θα χάσει, ενώ εξακολουθεί να χρειάζεται βοήθεια για το τι θα κάνει διαφορετικά. Πιο κατανοητές συνδέσεις είναι:
• Αν χτυπά με ένα αντικείμενο, το αντικείμενο απομακρύνεται προσωρινά.
• Αν χτυπά κατά τη διάρκεια παιχνιδιού, το παιχνίδι διακόπτεται, για να προστατευτούν όλοι.
• Αν αρπάζει κάτι από άλλο παιδί, δεν κρατά το αντικείμενο ως αποτέλεσμα της επιθετικής συμπεριφοράς.
Αποφύγετε συσσωρευόμενες στερήσεις, απειλές, ταπείνωση και χαρακτηρισμούς. Η σωματική τιμωρία και οι σκληρές λεκτικές αντιδράσεις δεν διδάσκουν αποτελεσματικά τον αυτοέλεγχο και μπορούν να επιβαρύνουν τη συμπεριφορά.

5. Η εκμάθηση γίνεται κυρίως όταν είναι ήρεμος
Οι πρόβες με παιχνίδι ρόλων που κάνετε μπορούν να είναι χρήσιμες. Το ότι χρησιμοποιεί κάποιες από αυτές τις φράσεις αποτελεί θετικό στοιχείο. Δεν αναμένεται, όμως, να τις εφαρμόζει σταθερά χωρίς βοήθεια μέσα στην ένταση. Κρατήστε την εξάσκηση σύντομη και παιχνιδιάρικη, με μία δεξιότητα κάθε φορά:
• «Σταμάτα, δεν μου αρέσει».
• «Θέλω κι εγώ σειρά».
• «Βοήθεια, κυρία».
• Απομακρύνομαι και πηγαίνω στον ενήλικα.
Μπορείτε να χρησιμοποιείτε δύο κουκλάκια και να δείχνετε εσείς πρώτα την αντίδραση. Αποφύγετε να μετατρέπεται κάθε παιχνίδι σε μάθημα συμπεριφοράς ή κάθε απόγευμα σε ανασκόπηση των λαθών του. Μετά από ένα περιστατικό, όταν έχει ηρεμήσει, αρκεί μια μικρή επεξεργασία: «Θύμωσες και έσφιξες το χέρι του. Πόνεσε. Την επόμενη φορά φωνάζουμε την κυρία. Θέλεις να το δοκιμάσουμε;» Η επανόρθωση μπορεί να είναι πρακτική: να επιστρέψει το παιχνίδι ή να βοηθήσει να ξαναστηθεί κάτι που χάλασε. Η μηχανική απαίτηση για «συγγνώμη» δεν εξασφαλίζει κατανόηση.

6. Χρειάζεται να προσέχετε συστηματικά και τις στιγμές που τα καταφέρνει
Εντοπίστε μικρές, συγκεκριμένες προσπάθειες: «Περίμενες τη σειρά σου». «Θύμωσες και ήρθες να μου το πεις». «Σταμάτησες το χέρι σου, όταν σου μίλησα». Μην περιμένετε μια ολόκληρη ημέρα χωρίς κανένα επεισόδιο, για να αναγνωρίσετε πρόοδο. Για ένα τρίχρονο, ουσιαστική επιτυχία μπορεί να είναι ότι ζήτησε βοήθεια σε μία δύσκολη στιγμή. Επίσης, εξασφαλίστε καθημερινά λίγο παιχνίδι με κάθε γονέα, κατά το οποίο ακολουθείτε το ενδιαφέρον του χωρίς κινητό, συνεχή διόρθωση ή εξεταστικές ερωτήσεις. Η θετική επαφή χρειάζεται να υπάρχει σταθερά μέσα στην ημέρα.

7. Οι μεσημεριανές και βραδινές εντάσεις αξίζει να εξεταστούν ως μοτίβο
Η ώρα που εμφανίζεται μια συμπεριφορά δίνει χρήσιμες πληροφορίες. Παρατηρήστε αν προηγούνται κούραση, πείνα, θόρυβος, πολλές απαιτήσεις, έντονο παιχνίδι ή μια δύσκολη μετάβαση. Δοκιμάστε, για παράδειγμα:
• Λίγο ήσυχο χρόνο μετά τον παιδικό, πριν από ερωτήσεις και δραστηριότητες.
• Σταθερό πρόγραμμα ύπνου και γευμάτων.
• Προειδοποίηση πριν από αλλαγή δραστηριότητας: «Άλλη μία διαδρομή με το αυτοκινητάκι και μετά μπάνιο».
• Δύο αποδεκτές επιλογές: «Θέλεις να περπατήσεις μέχρι το μπάνιο ή να πάμε χέρι χέρι;»
• Λιγότερο θορυβώδες ή έντονο παιχνίδι, όταν βλέπετε ότι δυσκολεύεται να επανέλθει.
Η επιμονή του και η επιθυμία να δίνει οδηγίες δεν αρκούν, για να βγάλουμε συμπέρασμα για τον χαρακτήρα του. Μπορείτε να του δίνετε μικρές ευθύνες και επιλογές, ενώ οι αποφάσεις για την ασφάλεια παραμένουν στους ενηλίκους.

8. Ο παιδικός σταθμός χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο προστασίας και παρέμβασης
Το ότι άλλα παιδιά τον τσιμπούσαν ή τον χτυπούσαν είναι σημαντικό. Δεν δικαιολογεί τα δικά του χτυπήματα, αλλά απαιτεί αντιμετώπιση από το σχολείο. Το «στοπ» και η αναζήτηση της δασκάλας είναι σωστές δεξιότητες. Χρειάζεται, όμως, όταν τις χρησιμοποιεί, να ακολουθεί πραγματική βοήθεια από τον ενήλικα. Ζητήστε μια οργανωμένη συνάντηση και συγκεκριμένες παρατηρήσεις:
• Τι συμβαίνει ακριβώς πριν το περιστατικό;
• Σε ποιες δραστηριότητες και με ποια παιδιά εμφανίζεται;
• Πώς παρεμβαίνει ο ενήλικας;
• Τι ακολουθεί μετά;
• Πότε συνεργάζεται καλύτερα και τι βοηθά τότε;
Η γενική περιγραφή «είναι ανυπάκουος» δεν επαρκεί για σχεδιασμό παρέμβασης. Είναι χρησιμότερο να γνωρίζετε ότι, για παράδειγμα, τσιμπά, όταν συνωστίζονται γύρω από ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Συμφωνήστε κοινές σύντομες φράσεις, στενότερη επίβλεψη στις δύσκολες στιγμές και έγκαιρη βοήθεια, πριν κλιμακωθεί η ένταση. Η ευθύνη προστασίας δεν μπορεί να μεταφερθεί στο τρίχρονο.

9. Η αλλαγή στην κοινωνική του συμπεριφορά χρειάζεται προσοχή χωρίς βιαστικές ερμηνείες
Οι κραυγές, η δυσκολία να μιλήσει σε άλλα παιδιά ή η ντροπή μπορεί να εμφανίζονται για διαφορετικούς λόγους. Από την περιγραφή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν σχετίζονται με φόβο σύγκρουσης, υπερδιέγερση, αμηχανία ή άλλη δυσκολία. Για την ώρα, προτιμήστε σύντομες συναντήσεις με ένα ήρεμο παιδί, σε οικείο χώρο, με διαθέσιμο ενήλικα. Δώστε του χρόνο να παρατηρήσει, πριν συμμετάσχει. Αποφύγετε την πίεση «μίλα», «πες γεια» ή «δείξε τι ξέρεις». Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί αν δυσκολεύεται κυρίως σε απαιτητικές περιστάσεις ή αν έχει χάσει δεξιότητες που χρησιμοποιούσε σταθερά. Πραγματική απώλεια λόγου, παιχνιδιού ή κοινωνικών δεξιοτήτων χρειάζεται έγκαιρη παιδιατρική αξιολόγηση.

10. Για τις επαναλήψεις στον λόγο, χρειάζεται ξεχωριστή εκτίμηση
Σωστά του δίνετε χρόνο και δεν ολοκληρώνετε τις προτάσεις του. Συνεχίστε να ακούτε κυρίως το μήνυμά του, με φυσική βλεμματική επαφή και ήρεμες παύσεις στη δική σας ομιλία. Αποφύγετε οδηγίες όπως «μίλα σωστά», «πάρε ανάσα» ή «σκέψου πρώτα», που μπορεί να αυξήσουν την πίεση γύρω από την ομιλία. Οι επαναλήψεις ολόκληρων λέξεων ή φράσεων μπορεί να εμφανίζονται στην ανάπτυξη του λόγου. Ωστόσο, η επανάληψη μιας λέξης τρεις ή τέσσερις φορές δεν αρκεί, για να διακρίνουμε από απόσταση μια αναπτυξιακή δυσρυθμία από τραυλισμό. Ιδιαίτερη σημασία έχουν επαναλήψεις ήχων ή συλλαβών, παρατάσεις, μπλοκαρίσματα, σωματική προσπάθεια, μορφασμοί και αποφυγή της ομιλίας. Μην αποδώσετε αυτόματα τη δυσκολία στο άγχος ή στην απουσία του πατέρα. Εφόσον σας απασχολεί, είναι εύλογη μια αξιολόγηση από λογοθεραπευτή με εμπειρία στη ροή της ομιλίας σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Η αξιολόγηση θα καθορίσει αν χρειάζεται παρακολούθηση, καθοδήγηση ή παρέμβαση.

11. Στη δική σας περίπτωση θα πρότεινα να ζητήσετε βοήθεια τώρα
Επειδή η συμπεριφορά επιμένει για μεγάλο διάστημα, εμφανίζεται στο σπίτι και στον παιδικό και συνοδεύεται από αλλαγές στην κοινωνική συμμετοχή, θα πρότεινα να ξεκινήσετε με τον παιδίατρό σας και με ψυχολόγο που έχει εμπειρία στην προσχολική ηλικία και στη συμβουλευτική γονέων. Η αρχική δουλειά μπορεί να περιλαμβάνει συζήτηση με τους γονείς, αναπτυξιακό ιστορικό, παρατήρηση του παιδιού και συνεργασία με τον σταθμό, με τη συγκατάθεσή σας. Σκοπός είναι να κατανοηθεί το μοτίβο και να διαμορφωθεί εφαρμόσιμο σχέδιο. Αν προκύψουν ευρύτερες αναπτυξιακές ανησυχίες, θα καθοριστεί η κατάλληλη παραπομπή.

12. Σε πόσο χρόνο αναμένονται αποτελέσματα;
Δεν υπάρχει υπεύθυνος τρόπος να σας υποσχεθεί κάποιος συγκεκριμένο αριθμό ημερών. Η διάρκεια εξαρτάται από το τι συντηρεί τη συμπεριφορά, τη συχνότητά της, τις συνθήκες στο σχολείο και τη συνέπεια του σχεδίου. Για πρακτικούς λόγους, μπορείτε να συμφωνήσετε με τον ειδικό μια πρώτη επανεκτίμηση σε δύο έως τέσσερις εβδομάδες εφαρμογής. Αυτό είναι σημείο ελέγχου, όχι προθεσμία μέσα στην οποία πρέπει να έχουν εξαφανιστεί τα χτυπήματα. Για μία ή δύο εβδομάδες κρατήστε σύντομη καταγραφή, χωρίς να το συζητάτε συνεχώς μπροστά του:
• Τι προηγήθηκε.
• Τι έκανε.
• Πόσο έντονο ήταν, και αν προκάλεσε τραυματισμό.
• Πώς αντέδρασε ο ενήλικας.
• Πώς και σε πόσο χρόνο επανήλθε.
Πρόοδος σημαίνει λιγότερα ή ηπιότερα επεισόδια, γρηγορότερη επαναφορά, περισσότερη αναζήτηση βοήθειας και ασφαλέστερη συμμετοχή στο παιχνίδι. Μια δύσκολη ημέρα δεν ακυρώνει την πρόοδο. Αντίστοιχα, μία καλή εβδομάδα δεν σημαίνει ότι η δεξιότητα έχει σταθεροποιηθεί. Αν προκαλούνται τραυματισμοί, δεν μπορείτε να κρατήσετε ασφαλή τα παιδιά ή υπάρχει σαφής επιδείνωση, η αξιολόγηση χρειάζεται να επισπευσθεί. Το μήνυμα που χρειάζεται να βιώνει επανειλημμένα είναι: «Θα σε βοηθήσω με όσα σε δυσκολεύουν. Θα σταματήσω το χτύπημα. Και θα σου δείξω τι μπορείς να κάνεις αντί γι’ αυτό». Αυτή η στάση απαιτεί σταθερότητα και υποστήριξη και για εσάς, ιδιαίτερα όταν έχετε ήδη κουραστεί από τις συνεχείς προσπάθειες. Read more

Kαλησπέρα σας! Περιγράφετε μια δύσκολη ομολογουμένως αλλά και αρκετά συνηθισμένη συνθήκη στα παιδιά. Αρχικά θα ήταν σημαντικό κάτι που μπορεί να έχει ήδη κάνει βέβαια, η νευροαναπτυξιακή αξιολόγηση του παιδιού ( ΔΕΠΥ, φάσμα αυτισμού), έπειτα θα ήταν σημαντική παρέμβαση που ήδη έχετε αρχίσει και και κάνετε και η συνεργασία τόσο του σχολείου όσο και συγγενών που έχει άμεση και καθημερινή τριβή το παιδί σας.
Οπότε αυτό στο οποίο θεωρώ οτι θα άξιζε να δοθεί έμφαση είναι η αξιολόγηση πριν την αντιμετώπιση . Για το πόσο καιρό θα πάρει δυστυχώς δεν υπάρχει μια απάντηση για εξαρτάται από όλους αυτούς τους παράγοντες που προανέφερα και είναι σημ...αντικό να συνεργαστούν.
Θα σας πρότεινα -αν δεν το έχετε ήδη κάνει-να απευθυνθείτε σε κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας που να εξειδικεύεται στα παιδιά και να έχει γνώση γύρω από νευροαναπτυξιακές δυσκολίες. Καθώς έχω κλινική εμπειρία πάνω σε αυτό και έχω αναλάβει παρόμοιες περιπτώσεις παιδιών , εννοείται μπορούμε να κλείσουμε και συνάντηση μαζί είτε από κοντά είτε διαδικτυκά Read more

Καλημέρα σας, από την περιγραφή μοιάζει αυτή η συμπεριφορά να προέρχεται από κάποιο άγχος. Θα πρέπει να μιλήσετε με κάποιο παιδοψυχολόγο.

Από όσα περιγράφετε, φαίνεται ότι έχετε προσπαθήσει πολύ να βοηθήσετε τον μικρό σας με διαφορους τρόπους. Αυτό που θα κρατούσα ιδιαίτερα είναι ότι η επιθετικη συμπεριφορα συνυπάρχει με αλλαγές στην κοινωνική του συμπεριφορά και με μια δυσκολία που φαίνεται να βιώνει γύρω από την παρουσία και την απουσία του μπαμπά. Θα είχε ενδιαφέρον να διερευνηθουν πιθανά μοτίβα στις διαφορετικές συνθήκες που εμφανίζεται η επιθετική συμπεριφορά, τι δυσκολεύεται να εκφράσει με λόγια το παιδί καθως και πως το περιβαλλον ανταποκρίνεται στις συμπεριφορες αυτες. Εξίσου σημαντικό είναι να εξεταστεί πώς μπορούν οι γονείς να ανταποκρίνονται με έναν κοινό τρόπο στις ...δυσκολιες καθως και πως οι γονεις αντιλαμβάνονται αυτες τις συμπεριφορες. Επειδή οι δυσκολίες εμφανίζονται τόσο στο σπίτι όσο και στον παιδικό σταθμό και συνοδεύονται από αλλαγές στην κοινωνική του συμπεριφορά, θα σας πρότεινα να αναζητήσετε εξατομικευμένη υποστήριξη, ώστε να διερευνηθούν συνολικά οι ανάγκες του παιδιού και να διαμορφωθεί μια προσέγγιση προσαρμοσμένη στη δική σας οικογένεια. Η καλύτερη αντιμετώπιση ειναι η συμβουλευτικη γονεα με εναν ειδικο. Στην ερωτηση σας αναφορικα με το ποσό καιρο θα χρειαστει για να δειτε αποτελεσματα εξαρταται απο πολλούς παράγοντες οπως η θεραπευτική σχεση με τον θεραπευτη, η συχνότητα και η σταθερότητα των συναντήσεων κλπ. Συνήθως οσο πιο συχνα και σταθερα γίνονται οι συναντήσεις τα αποτελέσματα ειναι καλυτερα καθως υπαρχει συστηματικοτητα, καλη επικοινωνια και ανατροφοδότηση για τη προοδο και τις δυσκολίες και απο τις δυο πλευρές. Read more

Φαίνεται ότι ο μικρός εκφράζει πολύ έντονα το συναισθηματικό του άγχος από τις αλλαγές, κι αυτό λογικό είναι να σας πιέζει και να σας ανησυχεί. Επειδή είναι επόμενο η κατάσταση αυτή να σας προβληματίζει όλους, η πιο ασφαλής λύση είναι να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό τόσο για την δική σας ανάπτυξη, όσο και του παιδιού—ώστε να βοηθηθεί το παιδί στη διαχείριση του θυμού και του άγχους του, αλλά κι εσείς να βρείτε την υποστήριξη και τη σταθερότητα που χρειάζεστε ως οικογένεια.
Παραμένω στη διάθεσή σας 🙏🏼

Η εικόνα που περιγράφετε είναι πολύ συνηθισμένη για την ηλικία των 3 ετών, ειδικά σε συνδυασμό με τις σημαντικές αλλαγές που βίωσε το παιδί (απουσία και επιστροφή του πατέρα, μετακινήσεις, προσαρμογή στον παιδικό σταθμό).

Τα ξεσπάσματα, η επιθετικότητα, η υπερδιέγερση και ο αναπτυξιακός τραυλισμός ( όταν η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα από τον λόγο) είναι συχνά εκδηλώσεις άγχους, υπερφορτωμένου νευρικού συστήματος και δυσκολίας διαχείρισης συναισθημάτων, παρά «κακής συμπεριφοράς

Από όσα μου περιγράφετε, φαίνεται ότι το παιδί σας περνάει μια περίοδο έντονης συναισθηματικής αναστάτωσης, η οποία μπορεί να σχετίζεται με τις αλλαγές που έχουν συμβεί στην οικογενειακή του καθημερινότητα, αλλά και με τη δυσκολία που έχει ακόμη, λόγω ηλικίας, να διαχειριστεί τον θυμό, την απογοήτευση και την ένταση που βιώνει.

Στην ηλικία των 3 ετών, ένα παιδί μπορεί να γνωρίζει ότι δεν πρέπει να χτυπάει, αλλά τη στιγμή που θυμώνει να δυσκολεύεται να ελέγξει την παρόρμησή του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει τα όρια ή ότι όσα κάνετε δεν λειτουργούν. Το γεγονός ότι καταφέρατε να έχετε μία εβδομάδα χωρίς επιθετικά περιστατικά ε...ίναι ενθαρρυντικό. Ωστόσο, η σταθερή αλλαγή χρειάζεται χρόνο, συνέπεια και κυρίως να κατανοήσουμε τι κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά του.

Θα σας πρότεινα να συνεχίσετε να βάζετε σαφή και σταθερά όρια, χωρίς φωνές και τιμωρίες που κλιμακώνουν την ένταση. Όταν χτυπάει, τον σταματάτε ήρεμα και σταθερά, εξηγώντας του ότι καταλαβαίνετε πως θύμωσε, αλλά δεν επιτρέπεται να πονάμε τους άλλους. Παράλληλα, είναι σημαντικό να επιβραβεύετε κάθε φορά που καταφέρνει να εκφράσει τον θυμό του με λόγια ή να ζητήσει βοήθεια. Επίσης, η σταθερή καθημερινή επαφή με τον μπαμπά, μέσα από παιχνίδι και όμορφες στιγμές χωρίς πίεση, μπορεί να τον βοηθήσει να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια.

Όσον αφορά τη δυσκολία στη ροή της ομιλίας του, συνεχίστε να τον ακούτε με ηρεμία, χωρίς να τον διακόπτετε ή να τον διορθώνετε. Επειδή πρόκειται για μια πρόσφατη αλλαγή, θα ήταν καλό να συζητήσετε και με τον παιδίατρό σας, ώστε να εκτιμηθεί αν χρειάζεται αξιολόγηση από λογοθεραπευτή.

Επειδή, όμως, η επιθετικότητα εμφανίζεται εδώ και αρκετό διάστημα, επηρεάζει τις σχέσεις του με τα άλλα παιδιά και φαίνεται να συνυπάρχει με συναισθηματική ένταση, θεωρώ ότι θα ήταν ιδιαίτερα βοηθητικό να διερευνήσουμε πιο εξατομικευμένα τι συμβαίνει και τι χρειάζεται το παιδί σας αυτή την περίοδο. Με χαρά θα σας περίμενα σε μια συνεδρία, ώστε να συζητήσουμε αναλυτικότερα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε, να κατανοήσουμε καλύτερα τις ανάγκες του παιδιού και να οργανώσουμε μαζί ένα πρακτικό πλάνο διαχείρισης, προσαρμοσμένο στη δική σας οικογένεια.

Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσετε αυτή τη δυσκολία μόνοι σας. Με την κατάλληλη υποστήριξη, σταθερότητα και κατανόηση, μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να διαχειρίζεται καλύτερα τα συναισθήματά του και να αναπτύξει πιο λειτουργικούς τρόπους επικοινωνίας με τους γύρω του. Read more