Θα γίνει ποτέ καλά η μητέρα με διπολική διαταραχή και αγωγή;

Από ψυχολογική σκοπιά, η κατάσταση που περιγράφετε είναι σύνηθες σε άτομα με διπολική διαταραχή, ιδιαίτερα σε περιόδους κατάθλιψης ή όταν η σταθεροποίηση της αγωγής χρειάζεται χρόνο. Η διπολική διαταραχή είναι μια χρόνια κατάσταση, αλλά με συνεχή φαρμακευτική αγωγή, παρακολούθηση από ψυχίατρο και ψυχοκοινωνική υποστήριξη μπορεί να υπάρξει σημαντική βελτίωση στη διάθεση, στη λειτουργικότητα και στην ποιότητα ζωής.

Δεν υπάρχει εγγύηση για πλήρη «κατάσταση χωρίς συμπτώματα» σε μόνιμη βάση, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι με κατάλληλη υποστήριξη μπορούν να βιώσουν σταθερές περιόδους ευεξίας, να έχουν κίνητρα, κοινωνική δραστηριότ...ητα και μια ουσιαστική βελτίωση στην καθημερινότητά τους. Οι αυξομειώσεις και αλλαγές φαρμάκων είναι φυσιολογικές, γιατί η επίτευξη της σωστής δόσης και συνδυασμού χρειάζεται χρόνο και παρακολούθηση.

Επιπλέον, η ψυχολογική υποστήριξη και η καθοδήγηση για καθημερινές συνήθειες, κοινωνική αλληλεπίδραση και διαχείριση άγχους μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά την πρόοδο. Η βελτίωση είναι συνήθως σταδιακή και όχι απότομη, και οι περιόδοι με μειωμένη διάθεση δεν σημαίνουν ότι η μητέρα «δεν θα γίνει καλά». Με σταθερή φροντίδα, η ποιότητα ζωής μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά. Read more

Καταλαβαίνω την ανησυχία σας — είναι πολύ δύσκολο να βλέπετε έναν δικό σας άνθρωπο να περνά μια τέτοια φάση, ειδικά όταν φαίνεται «μακριά» από τον παλιό της εαυτό. Η διπολική διαταραχή είναι μια χρόνια αλλά διαχειρίσιμη συναισθηματική διαταραχή, που συχνά χρειάζεται χρόνο μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη φαρμακευτική ισορροπία.

Το γεγονός ότι η μητέρα σας είναι ήδη σε παρακολούθηση και λαμβάνει αγωγή είναι πολύ θετικό — όμως η σταθεροποίηση μπορεί να έχει κύκλους, με περιόδους καλύτερες και άλλες πιο δύσκολες. Το ότι αυτή τη στιγμή είναι θλιμμένη, αμίλητη και χωρίς κίνητρα, μπορεί να υποδηλώνει καταθλιπτικό επεισόδιο ή και παρεν...έργειες φαρμάκων — και είναι κάτι που πρέπει να αξιολογηθεί ξανά από τον ψυχίατρο.

Το ερώτημα "θα γίνει καλά;" δεν έχει πάντα μια απόλυτη απάντηση — αλλά πολλοί άνθρωποι με διπολική διαταραχή ζουν με σταθερότητα, λειτουργικότητα και ποιότητα ζωής, όταν έχουν:

σωστή ρύθμιση αγωγής,

θεραπευτική στήριξη,

υποστηρικτικό περιβάλλον που κατανοεί, χωρίς να πιέζει.

Η «σιωπή» και η θλίψη της μπορεί να είναι μέρος της φάσης, όχι η "νέα της ταυτότητα". Όσο δύσκολο κι αν είναι, με υπομονή, παρακολούθηση και φροντίδα, μπορεί να υπάρξει σημαντική βελτίωση. Δεν χρειάζεται να κάνετε τα πάντα μόνοι σας — είναι σημαντικό να ζητάτε υποστήριξη και για εσάς τους ίδιους ως οικογένεια. Read more

Καλησπέρα σας, η φαρμακευτική αγωγή στην διπολική είναι απαραίτητη για την ρύθμιση της διάθεσης. Από εκεί και πέρα θα μπορούσε να ξεκινήσει σε παράλληλο χρόνο και ψυχοθεραπεία. Στην ουσία η ψυχοθεραπεία θα την βοηθήσει να μάθει να είναι λειτουργική και να μάθει να διαχειρίζεται τα συμπτώματά της

Το ερώτημά σας είναι πολύ ανθρώπινο. Η διπολική διαταραχή είναι μια χρόνια κατάσταση με υφέσεις και εξάρσεις· η φαρμακευτική αγωγή βοηθά στη σταθεροποίηση, αλλά δεν σημαίνει πάντα άμεση επιστροφή στην προηγούμενη λειτουργικότητα. Περίοδοι απόσυρσης, θλίψης και έλλειψης κινήτρου μπορεί να σχετίζονται τόσο με τη διαταραχή όσο και με τις αλλαγές στην αγωγή. Ταυτόχρονα όμως, είναι σημαντικό να δοθεί χώρος και σε εσάς. Η ζωή δίπλα σε έναν γονέα με ψυχική νόσο επιβαρύνει συναισθηματικά και δημιουργεί άγχος ή υπερ-ευθύνη. Είναι σημαντικό να φροντίζονται και τα δικά σας συναισθήματα και όρια και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει η σχεσιακή ψυχοθεραπεία... λειτουργώντας σαν κράτημα. Read more

Η διπολική διαταραχή είναι μια χρόνια ψυχική διαταραχή, η οποία δεν θεραπεύεται, με την έννοια της πλήρους εξαφάνισης. Μπορεί ωστόσο να ρυθμιστεί. Με κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπευτική υποστήριξη και σταθερό τρόπο ζωής, πολλοί άνθρωποι έχουν περιόδους καλής λειτουργικότητας και ποιότητας ζωής. Η πορεία προς τη σταθεροποίηση συχνά απαιτεί χρόνο και δεν είναι γραμμική, γεγονός που μπορεί να εκδηλώνεται με φάσεις απόσυρσης, θλίψης ή μειωμένων κινήτρων.
Παράλληλα, είναι σημαντικό να αναγνωρίζεται ότι και το οικογενειακό περιβάλλον δοκιμάζεται σημαντικά. Η αποδοχή της πάθησης, η προσαρμογή στις εναλλαγές και η διαχείριση της αβεβαιό...τητας αποτελούν μια ψυχικά απαιτητική διαδικασία για τους οικείους. Η στήριξη δεν σημαίνει έλεγχο ή ευθύνη για την πορεία της νόσου, αλλά σταθερή παρουσία, κατανόηση και συναισθηματική διαθεσιμότητα, μέσα σε ρεαλιστικά όρια. Η βελτίωση είναι εφικτή, ακόμη κι αν χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Read more